ωραία όλα αυτά, αλλά ΟΛΕΣ οι θεωρίες
1) προκύπτουν μετά την πράξη
2) κατά την διατύπωση προσαρμόζονται στην τρέχουσα ηθική (της εποχής τους και όχι αυτής όπου συνέβη ό,τι συνέβη)
(η ιστορία της "πριγκίπησσας με το μουστάκι": μπορεί να μην είναι αλήθεια ότι 13 μνηστήρες αυτοκτόνησαν για χάρη της, είναι όμως αλήθεια ότι εκείνη την εποχή σ' εκείνον τον τόπο - όπου παρεμπιπτόντως τοποθετείται και η γέννηση της κιθάρας (tar) - ήταν μόδα για τις γυναίκες το ...μουστάκι? Πώς θα την βλέπαμε σήμερα? κι όχι μόνο εμείς, αλλά οι ίδιοι οι απόγονοί της ?
http://royal-splendor.blogspot.com/2018/07/princess-qajar.html)
προσωπικά είμαι πολύ επιφυλακτικός σε τέτοιες αναλύσεις, επειδή οι περισσότεροι μελετητές "βλέπουν" αυτό που ήδη έχουν διαμορφώσει σαν ιδέα στο κεφάλι τους (χαρακτηριστικά παραδείγματα στο άρθρο τα διαγράμματα με την "εξέλιξη των παίδων" και το "εγγεγραμμένο" βιολί - το οποίο θα εγγράφονταν μια χαρά και με άλλες αναλογίες).
Έπειτα, ακόμα κι αν όντως σχεδιάσεις ένα γκαγκάν όργανο (*) με βάση την χρυσή τομή ή την αναλογία Φαμπιονάτσι ή την απλή μέθοδο των τριών,
1) πώς προκαθορίζετα η σχέση του σχεδίου με τον ήχο (που ειναι αν όχι το καταρχάς ζητούμενο, τουλάχιστον ίσης "αξίας") και
2) πώς ακριβώς θα επιβεβαιωθεί ότι η επιλεγείσα μέθοδος είναι όντως η παράμετρος που έφερε το (όποιο) αποτέλεσμα?
Προφανώς όλα έχουν σημασία, αλλά πώς τα βάζεις όλα να κουμπώσουν? όπως λέει κι ο Στέλιος, αν όλα ήταν μπαιδεμπουκ τελειώναμε. Απλώς κατά τη γνώμη μου και οι αναλύσεις επιχειρούν την μπαιδεμπουκοποίηση (!) βασισμένες σε ήδη διαμορφωμένες ιδέες του εκπονητή, και δεν πρέπει να συγχέονται με την καταγραφή (και ποσοστό) επιτυχημένων λύσεων, όπως η γνωστή αναλογία 2/3 στο καπάκι (καβαλάρης) που κατά τη γνώμη μου είναι μεν μπούσουλας αλλά όχι απαράβατος, είναι παρατήρηση και μέχρι εκεί.
(*) όταν άρχισα το πρώτο μου μπουζούκι, αναρωτήθηκα για το μέγεθος της ηχητικής οπής, κι έτσι έφτασα στον τύπο του Helmholtz. Μετά από αρκετά όργανα, μπορώ να πω ότι οι παραδοχές που γίνονται είναι τόσες ώστε να μην υπάρχει ουσιαστικά τεκμηρίωση στην οποία μπορείς να βασιστείς με βεβαιότητα εκ των προτέρων. Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και κορυφαίοι οργανοποιοί κάνουν τις παραδοχές τους, αλλιώς απλά δεν γίνεται. Ο Helmholtz διατύπωσε τον τύπο μόνο για κανονικά στερεά (κύλινδρο) ενώ τουλάχιστον τρεις επίγονοι εξέλιξαν τον τύπο ανάλογα με διάφορες μεταβλητές (σχήμα στερεού, μήκος "λαιμού", συνθήκες αέρα (θερμοκρασία κτλ.)) - και κανένα αποτέλεσμα δεν ταυτίζεται, εκτός αν αρχίσεις τις παραδοχές.
