Παιδιά καλησπέρα.
Πράγματι το σταθερό δισκοπρίονο συναγωνίζεται πλέον επάξια την πριονοκορδέλα και την πλάνη στον τίτλο του πιο αιμοβόρου εργαλείου.
Σε καμία περίπτωση δεν θα συνιστούσα την μετατροπή δισκοπρίονου χειρός σε σταθερό εκτός και εάν κατασκευαστεί εξαιρετικός προφυλακτήρας που να ανασηκώνεται και να αφήνει να περνάει το κομμένο τεμάχιο από κάτω καλύπτοντας τον περισσευούμενο πριονόδισκο.
Ο προφυλακτήρας που έχουν τα δισκοπρίονα χειρός προφυλλάσουν μέχρι το εργαλείο να αρχίσει να κόβει και μετά επειδή απαιτούνται και τα δύο χέρια για να το πιάνουν, δεν πειράζει που ο περισσευούμενος πριονόδισκος παραμένει ακάλυπτος από κάτω.
................ Οί ντούγιες είναι πολύ επίφοβες όταν κόβωνται μέ δισκοπρίονο γιατί είναι σέ πάχος ψιλές καί θά τις σπάει πετάζοντας κομάτια καί έτσι είναι επικύνδυνα νά τραυματιστείς
Χρήστο μου, σε πληροφορώ ότι αν έχεις ένα σωστό σταθερό φαλτσοπρίονο είναι πολύ ασφαλέστερο και καλύτερο για σχίσιμο ντουγών. Στο δικό μου έχω δοκιμάσει και κόβω ντούγες από οξυά (είπα, δοκιμαστικώς από οξυά) σε πάχος από 3 μέχρι και 1,2 χιλ. και πλάτους μέχρι και 6 εκ. χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Ένα παραπάνω πλεονέκτημα είναι ότι δεν θέλουν καθόλου πλάνισμα.
Βασική προϋπόθεση ο πριονόδισκος να μην είναι πετσικαρισμένος, να είναι πολύ καλώς ακονισμένος, όπως και σε όλα τα κοπτικά εργαλεία και με σχετικώς λίγα δόντια.