Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους!
Κάθε φορά που βλέπω τον Παούρη να παίζει σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος θα έκανε μεγάλη καρριέρα στο τσίρκο (ή στο βιβλίο Γκίνες): "Δείτε τον άνθρωπο που παίζει 1.000.000 νότες το δευτερόλεπτο"
Κάθε φορά που τον ακούω, μένω έκπληκτος βέβαια με την ταχύτητά του αλλά το παίξιμό του με απωθεί. Κανένα συναίσθημα. Αδιάφορο αποτέλεσμα. Βαριέμαι αφόρητα.
Κι αφού (λέει ότι) παίζει τζάζ ας θυμηθούμε και 2-3 φρασούλες του παμμέγιστου Miles Davis:
"You have to know 400 notes that you can play, then pick the right four." (Πρέπει να γνωρίζεις 400 νότες που μπορείς να παίξεις, αλλά διάλεξε τις σωστές τέσσερις)
In music, silence is more important than sound. (Στη μουσική η σιωπή είναι πιό σημαντική από τον ήχο)
It's not the notes you play, it's the notes you don't play. (Δεν πρόκειται για τις νότες που παίζεις, αλλά για εκείνες που δεν παίζεις)
ΥΓ
Θα πρέπει να του αναγνωρίζουμε ότι έχει παίξει με τεράστιους μουσικούς (π.χ. Stochelo Rosenberg που θαυμάζω πολύ).
