Αν και καθυστερημένα να πω και γω την άποψή μου.
Το χρώμα το ξύλο για να το πετύχεις πρέπει οι φυσικοί χρωματισμοί να πλησιάζουν στο χρώμα που θες να βάψεις.
Μπορείς ασ πούμε την καρυδιά να την κάνεις μαύρη αλλά δεν μπορείς να κάνεις το σφενδάμι μαύρο.
Αυτο προυποθέτει όπως είπαν και οι υπόλοιποι φίλοι βερνίκι εμποτισμού και πολλά χέρια άρα και επιπρόσθετο υλικό στο ξύλο που θα επέμβει στον ήχο που προκειται να παραχθεί.
Φυσικά υπάρχουν χρώματα οργανοποιίας που μπορείς να το πετύχεις με μόνο ένα πέρασμα αλλά με τον καιρό και το παίξιμο η μαυρίλα μεταναστεύει (μην ξεχνάς ότι η λύρα περιστρέφεται και τρίβεται στο παντελόνι "απάν σα κάκαλα"

)
και θα σου βρωμίσει και το καπάκι. ΑΝ βάλεις μαύρο χρώμα πρεπει να το σφραγίσεις με κάποιο βερνίκι πολλά χέρια για να μην βγεί.
Αν βάλεις πολύ βερνίκι θα μουντώσεις τον ήχο της λύρας. Θα περιορίσεις τον παλμό του ξύλου........ καταλαβαίνεις που το πάω?
Αν θέλεις την λύρα για τον τοίχο διακοσμητική μπορείς να βάλεις ότι να 'ναι. Αν θέλεις να παίζει περιορίσου σε φυσικούς χρωματισμούς. Αν την θέλεις σκούρη κοντα στο μαύρο πάρε Αφρικάνικη καρυδιά.
Βαμμένες λύρες υπάρχουν και ακόμα και λύρες με καφέ βαμμένα καπάκια ή μαύρα ή ότι του κατέβει του καθένα.
Η σωστή λύρα που παίζει όμως δεν έχει χρώματα.