Μετά από πολύ καιρό κατέβηκα και εγώ στο εργαστήριο σήμερα. Μας φάγανε οι υποχρεώσεις βλέπεις. Με έπιασε και η ντροπή πως θα κατέβω στην έκθεση χωρίς κανένα καινούργιο όργανο.
Έπιασα τον τζουρο-μπαγλαμά που είχα φτιάξει πριν καιρό για τον μεγάλο μου γιό. Είχε ατέλειες που δεν μπορούσα να τις αφήσω έτσι. Το μπράτσο ήτανε χοντρό και άβολο. Το χάραγμα στα κόκαλα στις διπλές χορδές αραιό με συνέπεια λόγω της χαμηλής τάσης να ανοίγουν εύκολα οι χορδές με το παίξιμο. Ακόμη τα κόκαλα δεν ήταν από κόκκαλο φυσικό αλλά συνθετική ύλη. Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα κάποιο άλλο υλικό εκτός από φυσικό κόκαλο και είχα πάντα στο μυαλό μου ότι παρόλο που δεν είχα ένδειξη ότι ο ήχος είχε επηρεαστεί άσχημα με το κόκκαλο θα ήταν καλύτερος. Έτσι κάθισα και λέπτυνα το μπράτσο, έφτιαξα καινούργια κόκαλα και αντικατέστησα τα συνθετικά. ‘Οταν τελειώσω , με τα λούστρα, θα τα ξαναχαράξω αυτή την φορά πιό καλά (ελπίζω – ανάθεμα τη βιασύνη μου). Θα λουστράρω μόνο το μπράτσο και το καράολο – σκάφος και καπάκι δεν θα τα πειράξω. Το καράολο καθώς το έτριβα μου έφυγε λίγο το τριβείο και χωρίς να το καταλάβω το χάλασα. Ευτυχώς ήταν πολύ μακρύ και του άλλαξα τελείως το σχήμα τελικά κονταίνοντας το. Η αλήθεια είναι πως το αρχικό μου άρεσε καλύτερα αλλά δεν πειράζει.
Τώρα από τα τα μισοτελειώμενα, έκανα και μια ‘’γραβάτα’’ στο ένα όργανο και έτσι όταν θα ξαναπιάσω δουλειά στο εργαστήριο, θα τρίψω και θα λουστάρω ταυτόχρονα τρία όργανα (μια επισκευή και δυο καινούργια).
Πήρα και τα μέτρα από το μπουζούκι ενός φίλου που χρειάζεται αλλαγή καβαλάρη και του είχα υποσχεθεί από τον Δεκέμβρη να του φτιάξω έναν καινούργιο αλλά πού ο αχαϊρευτος. Άντε να προχωράει και αυτό.
Έριξα και μια ματιά στα κόκαλα που είχα στον ήλιο για στέγνωμα εδώ και καιρό και από την επομένη θα τα καθαρίσω, θα τα επεξεργαστώ και θα τα αποθηκεύσω για μελλοντική χρήση. Έτσι για λόγους απλά καταγραφής σημειώνω την διαδικασία:
Ξεκοκάλισμα από τον χασάπη και κόψιμο οι άκρες (αρθρώσεις) να αδειάσει το μεδούλι.
Βράσιμο για ώρες σε χύτρα ταχύτητος να λιώσουν τα κρέατα.
Όχι δεν το έκανα σούπα ούτε το έβρασα σπίτι λόγω μυρωδιάς έντονης. Τελευταία φορά που είχα φτιάξει κόκαλα από την μυρωδιά η γυναίκα μου άφησε όλες τις πόρτες και τα παράθυρα ολημερίς μες το καταχείμωνο και άσκησε αυστηρά βέτο (αρνησικυρεία) για παρόμοιες ενέργειες με απειλή εκπαραθύρωσης τόσο της κατσαρόλας όσο και εμού του ιδίου. Δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα!
Στέγνωμα στον ήλιο για καιρό – Εγώ τα έχω αφήσει πάνω από μήνα.
Πλύσιμο (άλλοι βάζουν χλωρίνη, άλλοι βάζουν αλσίβα).
Τρίψιμο-ξύσιμο (με μαχαίρι) να φύγει ο εξωτερικός υμένας που καλύπτει το κόκκαλο και είναι πιο μαλακός από το υπόλοιπο κόκκαλο και ότι κατάλοιπα από ιστούς έμειναν.
Κόψιμο στην κορδέλα: πέταμα τα μέρη που δεν είναι συμπαγή – Ξεδιάλεγμα, τεμαχισμός και αποθήκευση.
Τέλος, μερικές φωτογραφίες από τον τζουρομπαγλαμά αλλά και μια ‘’κανιβαλίστικη’’ με τα προς ξήρανση κόκαλα έτσι για να αγριεύουμε και λιγάκι.
