... λοιπόν εντάξει, χαλλλλαρά, δεν θα ξηλώσω το μανίκι, βρήκα τι με παίδευε:
δεν ήταν τόσο η διαμόρφωση της καμπύλης όσο ότι κατά τις δοκιμές καβαλάρηδων, καταλήγοντας στον μακρύτερο (ήταν και ο τρίτος, τυχαίο ? δεν νομίζω....) είχα ατυχώς χαράξει στο κόκκαλο πιο "ανοιχτές" τις χαρακιές των χορδών ανάμεσα στα ζεύγη (με απόσταση 12 χλστ. ανάμεσα και συνολικό πλάτος ~ 31,5 χλστ.). Άλλαξα κόκκαλο και ξαναχάραξα πιο "στενά" (30 χλστ. συνολικό εύρος) και η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη. Είδες τι σου κάνουν δυο χιλιοστούλια? (αν μου λέγανε πριν από δυο χρόνια ότι θα έδινα τόση σημασία σε χιλιοστά και δέκατα ...)
Παρ όλα αυτά, για να απαντήσω στον Στέλιο
Μανο υπεροχο και το ζιγκακι και το μπουζουκακι!
το δεξι μπρατσο δεν σε βολευει ε;
παρ' οτι ενα χιλ λιγοτερο, ψυχολογικα μαλλον σου φαινεται αβολο επειδη εχει πιο πολυ "ψωμι" πανω-κατω σε σχεση με το ελλειπτικο;
δεν είναι καθόλου ψυχολογικό, αλλά πολύ πραγματικό: αυτό που νοιώθω έντονα σαν εμπόδιο είναι το περισσότερο "ψωμί" που έχει το ημικυκλικό στά πλάγια (που αντίστοιχα λείπει από την έλλειψη). Δεν με επηρεάζει τόσο το συνολικό ύψος του μάνικου, είναι αμελητέο θα έλεγα. Απλώς πιάνοντας το μανίκι περιμένω να "κουμπώσει" στο χέρι με έναν συγκεκριμένο τρόπο αλλά το χέρι μένει ανοιχτό κι αισθάνομαι εμπόδιο στις πρώτες αρθρώσεις δείκτη και αντίχειρα.
Έχει να κάνει με τον τρόπο που κινείς το χέρι, ίσως επειδή στο τρίχορδο ανεβοκατεβαίνεις συνέχεια κατά μήκος. Δεν ξέρω αν το πρόσεξε κανείς, το τραγούδι που παίζω (τουλάχιστον η εισαγωγή που είναι πιο απαιτητική) είναι από τα λίγα που παίζονται (και) στο τρίχορδο με εγκάρσιες κινήσεις στην ταστιέρα.
Ο τρόπος που κρατάω το μανίκι (δεν έχω ιδέα αν είναι "σωστός" τεχνικά, αυτοδίδακτος είμαι) μοιάζει πολύ περισσότερο στον πρώτο από τους δύο παρακάτω, το μανίκι φωλιάζει στη "μασχάλη" (πως λέγεται αυτό ?) ανάμεσα σε δείκτη και αντίχειρα. Με τον δεύτερο πολύ σπανιότερα (άντε σε κανένα μπαρέ, αλλά κάθε πότε πιάνεις μπαρέ στο τρίχορδο ?)
[ Invalid Attachment ]
