να βάλω κι εγώ δυο αναρτήσεις....
ένα μαντολίνο που ήθελε σινιάρισμα...
ήταν μες στα βερνίκια και τα χρώματα, δυο φορές: μια από τον αρχικό κατασκευαστή με βαμμένες εναλλάξ τις ντούγιες και το μπράτσο(άψογα) και μια μεταγενέστερη που κάποιος άλλος τα είχε κάνει μαντάρα με έγχρωμο βερνίκι "κατά τόπους"...
δεν υπήρχε άλλος τρόπος παρά τρίψιμο μέχρι το ξύλο, ήθελε και κάτι κολλήματα ενδιάμεσα σε τρεις - τέσσερεις ντούγιες.
Βγήκε στην επιφάνεια το αρχικό χρώμα - ξύλο (στο μπράτσο και στην κολλάντζα όχι εντελώς, αλλά έτσι άρεσε στον ιδιοκτήτη και το αφήσαμε)
δεν ήθελε τίποτα σοβαρό, έναν καβαλάρη (παλίσανδρο), έναν χορδοκράτη (έκοψα έναν μπουζουκιού), λίγο τρίψιμο στα τάστα, κλειδιά και σετάρισμα...
το πέρασα με liberon finishing oil, 7-8 χέρια με απόχαρτα και τρίψιμο με μάλλινο ύφασμα... το "βάθος" που δίνει στα νερά αυτό το λάδι είναι εξαιρετικό, δεν ξέρω αν φαίνεται καλά στις φωτογραφίες : δείτε πως τονίστηκε η φιγούρα στο καπάκι - που πριν ίσα που ξεχώριζε (όπως στην τρίτη φωτό).
Μετά το λάδι, "πιάνει" το φως (σαν κάτι "ολογραφικές" κάρτες) και ξεχωρίζεις από μακριά τα νερά σαν να "κινούνται"...
[ Invalid Attachment ]
ΥΓ: το σκαφάκι του είναι ε-ξαι-ρε-τι-κό για τζουρά, και εννοείται το αποτύπωσα λεπτομερώς...
