Φίλε μου,
αυτό που έχω διαβάσει από το βιβλίο του Νίκου Φρονιμόπουλου "Ο Ταμπουράς του Μακρυγιάννη και η Οργανοποιΐα του Λεωνίδα Γαΐλα" είναι ότι κάνει εμποτισμό του ξύλου διαλύοντας 5% οποιασδήποτε ζωϊκής κόλλας (ψαρόκολλα, οστεόκολλα, κουνελόκολλα) σε νερό.
Αυτή η μέθοδος "γεμίζει" τα μεσοκυττάρια διαστήματα με το κολλαγόνο που περιέχεται στην κόλλα και από τη μια προστατεύει το ξύλο από την άλλη κάνοντας το ξύλο πιο συμπαγές βελτιώνει κάποια [;;;] ηχητικά χαρακτηριστικά του.
Υπάρχουν δεκάδες βερνίκια και βαφές εμποτισμού τόσο για προστασία όσο και για βαφή ξύλων αλλά απ' ότι έχω διαβάσει δεν τα πολυχρησιμοποιούν οι οργανοποιοί. (Αν μπορεί κάποιος επαγγελματίας ας μας διαφωτίσει περισσότερο γι' αυτά).
Για χρήση ξύλων από παλιά βαρέλια (μόνο για ντούγιες αν κάνουν) δεν το έχω ξανακούσει καθώς επειδή αυτά τα ξύλα δεν έχουν υποστεί κανενός είδους επεξεργασία προστασίας από το σκουλήκι, το πιο πιθανό είναι παλιά βαρελια να τα βρεις κόσκινο. Τα καινούργια ή ελαφρώς μεταχειρισμένα δε νομίζω να συμφέρουν.
Ένα άλλο που ξέρω, είναι ότι κατά τη διάρκεια παλαίωσης του κρασιού αυτό απορροφά τανίνες από το ξύλο και δεν ξέρω κατά πόσο αυτό επηρεάζει τις ηχητικές και στατικές ιδιότητές του, με δεδομένο ότι οι ντούγιες στα όργανα είναι πολύ λεπτές.
Επίσης γνωρίζω ότι τα περισσότερα είναι δρύινα και επειδή η δρυς για την οργανοποιΐα θεωρείται "μουγγό" ξύλο, η χρήση τους και πάλι δε νομίζω να ευσταθεί. Υπάρχουν βεβαίως και καρυδένια αλλά η καρυδιά ως πιο ελαφρύ ξύλο, προσβάλλεται πιο εύκολα από το σκουλήκι.
Από την άλλη, η μυρωδιά από ένα κρασοβαρελομπούζουκο σίγουρα προδιαθέτει για καλή παρέα και γλέντι
(αν του βάλεις και κάνουλα εκεί να δεις) !!!!!
