Κωστα, θα στα πω βάσει των λιγοστών γνώσεων που έχω και τις μικρης μου εμπειρίας στην οργανοποιία, και αν κάπου κανω λάθος ελπίζω οι εμπειρότεροι να με διορθώσουν, ωστόσο αυτο που θέλεις να κάνεις -ενθεση φιγουρας απο ασετοπαστα- το έχω καταφέρει επιτυχως.
Θα πίασω την διαδικασία απο την αρχή της, για αυτό και αν σε ενδιαφέρει μονο το θεμα του γυαλισματος, κοιτα προς το τέλος αυτων που σου γραφω...
Πολύ καλες πληροφορίες για τις φιγούρες -αναφέρονται σε καπλαμαδένιες, αλλα η διαδικασία ειναι η ιδια, εκτος απο την κόλλα που θα κολλησεις, θα βρεις εδω :
http://www.luthier.gr/index.php?topic=123.0 και εδώ
http://www.scribd.com/doc/58837054# το αρθρο του Βαγγέλη ειναι κατατοπιστικότατο.
Αφού έχουμε κοψεί τις ασετόπαστες και τις εχουμε ενθέσει την μια μεσα στην άλλη , κολλάμε χαρτοταινία στην μια τους όψη --σε αυτην που θα κολλήσουμε στο όργανο----- ωστε να τις σταθεροποιήσουμε μεταξύ τους και στοκάρουμε τα κενά που υπαρχουν αναμεσα τους με αναλόγου χρώματος ξυλόστοκο --συνηθως μαύρο ( αν αυτο ειναι το χρώμα της μίας ασετοπαστας). Αφου στεγνωσει καλά ο στόκος στιβουμε με σχετικά μεσαίο γυαλόχαρτο , ουτε πολυ λεπτο να στομώνει , αλλά ούτε και πολυ χονδρο να αφηνει χαρακιές και σημάδια. Αφου καθαρίσεις την φιγουρα απο τον στόκο, τις σκόνες κλπ, κολλάς ταινία στην μπροστίνη πλευρα τώρα --σε αυτην που θα φαίνεται οταν θά κολληθει η φιγούρα, και μετά με προσοχή και διατηροντας πολύ κλειστή γωνία στο τράβηγμά σου -σχεδον παράλληλα με την φιγουρα θα τραβάς αργά και σταθερά, ξεκολάς την ταινία απο την πίσω πλευρα της φιγούρας. Η ολη προσπάθεια ειναι να μην σου σπάσει ο στόκος και φύγει μαζι με την ταινία. Τώρα εχεις λοιπον ακάλυπτη την πλεύρα που θα κολληθει. Ελπιζοντας οτι δεν θα σου εχει φυγει στόκος αν εχει συμβει αυτό ξαναστοκάρισε (απο αυτην την πλευρα πλέον) και τρύψε με λιγο ποιο χοντρο γυαλόχαρτο (εδω θέλουμε λιγο πιο άγρια επιφανεια για να πιάσει καλά η κολλα).
Στο όργανο τις ασετόπαστες τις κολλάμε με βενζινοκολλές -ορισμένοι λένε και για δερματόκολλες (βενζινόκολλα ειδική για δερματα) σημασία για εμένα εχει να ειναι καλή η κόλλα, και τηρηθουν απακριβως οι διαδιασίες που περιγράφονται στην συσκευασίας της --χρόνοι αναμονης, κλπ
Αφου κολλήσεις την πάστα στο καπάκι πχ, (με την χαρτοταινια παντα κολλημένη στην μπροστινή της όψη) και στεγνωσει καλά, ξεκολάς με την ως άνω διαδικασία και προσοχή την ταινία, στοκάρεις ξανα με προσοχή --αυτή την φορα για να καλύψεις και τα τυχον κενά μεταξύ φιγουρας και ξύλου (καπακιου).
Εφόσον στεγνώσει ΠΟΛΥ καλά ο στόκος για να μην σου λερώνει το καπάκι καθως θα τρίβεται , μπορεις να στην τρίψεις με γυαλόχαρτο, οπως είπαμε και πιο πανω "με μεσαίο γυαλόχαρτο , ουτε πολυ λεπτο να στομώνει , αλλά ούτε και πολυ χονδρο να αφηνει χαρακιές και σημάδια" με κινησεις μιας κατευθυνσης (οχι κυκλικές, αλλά πανω κατω, ή αριστερά δεξια) χωρίς να βάζουμε δυναμη. Τρίβεις για λιγο και προχωρας σε λεπτότερο γυαλόχαρτο.
Ειδικά τωρα για αυτο που ρωτας...
Αν γινουν όλα σωστά θα εχεις μια φιγούρα καθαρη -δεν θα την καλυπτουν πουθενα στόκοι--και επίπεδη (οχι χοντρα γυαλόχαρτα που αφήνουν χοντρες γρατζουνιες- δεν φευγουν ευκολα, οχι πολλά τριψίματα ---συνήθως ή ασετοπαστα του καπακιου ειναι 0,8 mm ολη κι όλη...!) αλλά φυσικά ΜΑΤ. Δλδ θα εχει φυγει η γυαλαδα της, απο το τρύψιμο με τα γυαλοχαρτα. Αυτο δεν μας νοιαζει -ισα, ισα που ειναι καλό μια που μάλλον πρόκειται να λουστράρουμε απο πανω... οποτε τη θελουμε καπως ματ για να πιασει το λουστο, αλλά και θα γυαλισει αφου θα λουστραριστει.
Τωρα αν δεν πρόκειται για καποιον λόγο να την λουστράρουμε και θελουμε να την ξαναγυαλίσουμε οπως αρχικά ήταν, αφου φτάσουμε με στα πολυ λεπτα γυαλοχαρτα 1500- 2000 (δεν εχω βρει λεπτότερα) γυαλισμα ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, οχι με μηχανημα δεν θελουμε να ζεσταθεί η βενζινόκολλα απο κάτω , αλλά ουτε και να μας καει η ασετόπαστα, με ενα υφασμα --αν βρεις τσοχα-- ή ακομη και με φανελενιο κίτρινο ξεσκονόπανο. Ενδιάμεσα δουλευουμε με λεπτή αλοιφή γυαλισματος αυτοκινητου προσοχή ομως να ειναι σκετη ΧΩΡΙΣ κερί ή σιλικόνες.
Μπορει ολο το παραπανω να φαινεται δυσκολο αλλά ΔΕΝ ειναι. Κανε ενα πειραμα με ενα κομμάτι ασετοπαστας πριν ξεκινησεις την διαδικασια στο οργανο, ωστε να ξερεις με τί ακριβως θα τρίψεις αρχικά και με τι θα ξαναγυαλίσεις τελικως...
Σημ. κάποτε οταν δεν υπήρχαν στην αγορά τριγωνικές πένες (τυπου Δ) δηλ με τρεις ιδιες γωνιες τις φτιαχναμε μονοι μας, κοβαμε πενες στενομακρες με το ψαλιδι , να γινουν ισοσκελη τριγωνα. Μετά με λεπτη λιμα λιμαρισμα στις άκρες εκει που ειχαμε κοψει και γυαλισμα καλο πανω σε σκληρη τσόχα...
