Ελα ρε συ μια χαρα ειναι. Δεν πειραζει που εχει ατελειες.
Παλια ο Παπαδαμου ειχε ενα καλουπι μπουζουκιου με ασυμμετρο σκαφος.
Αν δεν κανω λαθος του προεκυψε απο λαθος αλλα το κρατησε και συνεχισε να το φτιαχνει.
Βελτιωσε τις ατελειες σου στο επομενο και μη στεναχωριεσαι.
Κι απο ηχο μια χαρα ειναι.
Ολοι μας κανουμε πατατες μην τρελενεσαι. Αμα κανουμε μια ενοτητα με τις κατα καιρους αποτυχιες και αστοχιες μας θα γελασει και το παρδαλο κατσικι.
Και σαν σχολιο για τους φιλους που πρωτοκατασκευαζουνε αλλα απογοητευονται απο το αποτελεσμα των προσπαθειων τους ας λαβουν υποψη το παρακατω ποιημα του Καβαφη:
Το πρωτο σκαλι
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»
