Εχω ενα τζουρα απο το 1997
Το 2009 που μπηκα στις κατασκευες του αλλαξα ταστιερα
Λογω οτι δεν ηταν καλο το ξυλο στο μανικο(ειχε σπασει στο καραολο χωρις σοβαρο χτυπημα)
εβαλα πιο χοντρη ταστιερα! Πρεπει να ειναι 8mm
Περασαν τα χρονια και διαπιστωσα καποια στιγμη οτι τα ταστα εξεχουν και δεν μπορεις να παιξεις!
Και δεν εξειχαν λιγο αλλα αρκετα!!!
Επειδη το ξερω το θεμα αυτο εγινε επειδη συρρικνωθηκε η ταστιερα λογω απωλειας της υγρασιας!
Αρα μαλλον ηταν φρεσκο το ξυλο!
Πηγα σημερα να το φτιαξω και με μεγαλη μου εκπληξη εφυγε ενα ταστο!
Μετα αλλο και αλλο και στο τελος ολα τα ταστα εβγαιναν για πλακα!
Τους εκανα δοντι με ενα σκαρπελο και τα ξαναβαλα και ειναι μια χαρα!
Τα ταστα τα ειχαμε βαλει τοτε παρεα με τον δασκαλο μου και ειχαν μπει αρκετα σφηνωτα!
Τι συνεβη λοιπον;
Μακρυνε η ταστιερα ειναι το συμπερασμα μου και μεγαλωσαν τα χαραγματα! 
Και αφου μακρυνε, στενεψε καταπλατος για αυτο εξειχαν και τα ταστα!!
Ρωταω λοιπον τωρα τους ειδικους (Κουρο κλπ)
Τι εχει συμβει; Κατα πλατος συρικνωθηκε και κατα μηκος μεγαλωσε!!!!
Πως εξηγειται κατι τετοιο;
Κατα πλατος σιγουρα ειναι η υγρασια που εκανε τη δουλεια αλλα κατα μηκος;;
Μπερδεμα!!
ΥΣ Υπαρχει και η εδοχη να ειχα βαλει ταστα αμεσως μετα την κοληση κατι το οποιο πλεον
δεν το κανω γιατι δεν ειναι σωστο! Πρεπει να στεγνωσει πρωτα καλα!!
Δημήτρη, συγγνώμη για την καθυστέρηση φίλε αλλά ..... (τα είπαμε και στο τηλέφωνο).
Λοιπόν να ξεκινήσουμε από μια βασική αρχή ότι όση περισσότερη μάζα έχει ένα κομμάτι ξύλο τόσο πιο "ευάλωτο" είναι στη επιρροή της υγρασίας. Δηλαδή όσο πιο μεγάλο και πιο παχύ είναι τόσο πιο πολύ θα μακρύνει και θα παχύνει (όταν προσροφήσει υγρασία) και τόσο περισσότερο θα κοντύνει και θα λεπτύνει (όταν αποβάλλει υγρασία).
Το ότι γενικώς η ταστιέρα όταν χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν καλώς στεγνωμένη δεν χρειάζεται να το ξαναπούμε καθώς είναι αυτονόητο απ' το αποτέλεσμα. Το ότι στένεψε (ως προς το φάρδος) και "πετάχτηκαν" και τα τάστα προς τα πάνω (λέπτυνε το πάχος της) επίσης δε χρειάζεται να το αναλύσουμε καθώς είναι ξεκάθαρο αποτέλεσμα της συρρίκνωσης λόγω αφύγρανσης.
Αυτό που πρέπει να εξηγήσουμε είναι το ότι φάρδυναν οι εγκοπές και τα τάστα έβγαιναν εύκολα.
Κατ΄αρχάς να ξαναπώ ότι όσο πιο βαρύ και συμπαγές είναι ένα ξύλο τόσο πιο ευαίσθητο είναι στην υγρασία. Και ο έβενος είναι απ' τα βαρύτερα ξύλα. Αυτό όμως που έπαιξε πολύ σοβαρό ρόλο στο "φάρδαιμα" των εγκοπών είναι το ότι εκεί λόγω της εγκοπής "λύθηκε η συνέχεια του ξύλου" δηλαδή κόπηκαν οι ίνες του και έτσι το κάθε κομμάτι μεταξύ των εγκοπών μπορούσε να συρρικνωθεί περισσότερο και λόγω του ότι υπήρχε μεγαλύτερη επιφάνεια αφύγρανσης (οι πλευρές της εγκοπής) αλλά και γιατί πλέον το επίπεδο της ταστιέρας απ' τις εγκοπές και πάνω κατακερμαρτίστηκε ενώ το κάτω επίπεδο (αυτό που κολλάει επάνω στο μάνικο) διατήρησε όλες τις δυνάμεις του μεταξύ των δύο άκρων της ταστιέρας.
Εάν θέλετε να το κατανοήσετε περισσότερο κάντε το εξής πείραμα. Πάρτε ένα κομμάτι κρέας (πχ. ένα φιλέτο από στήθος κοτόπουλου), χαράξτε το επιφανειακώς όπως μια ταστιέρα και αφήστε το (στο ψυγείο). Θα δείτε ότι μετα από μια μέρα οι χαρακιές θα έχουν γίνει πολύ φαρδύτερες στην επιφάνεια και προχωρώντας προς το βάθος θα γίνονται απλές "μαχαιριές".
Αυτά.
