Κατ' αρχάς διπλό μπράβο στον Παύλο: ένα για την προσπάθεια και ένα δεύτερο και μεγαλύτερο γιατί θα μπορούσε να κατασκευάσει κάτι άλλο που δεν θα τον έδενε τόσο με την πατρίδα.
Πρώτο ερώτημα: Εάν κάποιος το έβλεπε από τα πέντε μέτρα θα έλεγε ότι δεν είναι μπουζούκι; Ή αν το ακούγαμε να το παίζει ας πούμε ένας Τατασόπουλος; Θα μου πεις στις λεπτομέρειες κρίνεται το κάθε θέμα. Αλλά ........
Από 'κει και πέρα τώρα τίθεται ένα δεύτερο αλλά καίριο ερώτημα: Εάν υπήρχαν πολυεστέρας, εποξικές ρητίνες, ανθρακονήματα, παντογράφοι, παλμογράφοι και άλλα σύγχρονα υλικά πόσο σίγουροι είμαστε ότι ο Στραντιβάρι, ο Αμάτι, ο Σταθόπουλος, ο Ζοζέφ και όλοι αυτοί που θεωρούνται κορυφές στην οργανοποιία δεν θα δοκίμαζαν κάτι ανάλογο. Και όχι μόνο αυτό αλλά εάν κατάφερναν να έχει και ήχο αντάξιο του ονόματός τους μήπως θα είχε καθιερωθεί ως μια εξέλιξη στην οργανοποιία;
Μήπως όμως και αυτοί δεν έγιναν κορυφές σπάζοντας τα καθιερωμένα και κάνοντας πρωτοπορειακές αλλαγές πάντα όμως με τα υλικά και τις τεχνικές της εποχής τους; Είναι ο Παύλος όμοιος μ' αυτούς; Όχι. Μήπως όμως κι αυτοί έτσι ξεκίνησαν;
Ο άλλος Παύλος φτιάχνει μπουζούκια σκαφτά με παντογράφο. Ο εδώ Παύλος έφτιαξε ένα μπουζούκι ολόκληρο από ανθρακονήματα.
Η μπάρα (ντίζα) στο μάνικο που έχει καθιερωθεί ειδικώς στα φτηνά τετράχορδα μπουζούκια δεν ξεφεύγει από την πρακτική της παλιάς σχολής; Ο Σπουρδαλάκης για την ώρα έχει βάλει ανθρακόνημα στο μάνικο και στο εσωτερικό δέσιμο του σκάφους. Αυτός δεν προχωρά ένα βήμα παραπάνω ακόμα και απ' τη μπάρα;
Ο Κώστας (getit) δεν έχει φτιάξει όργανα (ας τα ονομάσω πειραματικά) με διαφορετικά ξύλα από τα "ορθόδοξα" και "καθιερωμένα";
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι όλες οι κατασκευές είναι ευπρόσδεκτες ειδικώς όταν πρόκειται για τέτοια πειράματα που δείχνουν την έφεση των μελών του χώρου να πρωτοτυπήσουν και να δώσουν ιδέες για κάτι καινούργιο. Καλώς ή κακώς τα καθιερωμένα και εμπεδωμένα στην κατασκευή μπουζουκιών δεν πρόκειται να αλλάξουν επειδή ο Παύλος δοκίμασε κάτι καινούργιο. Σε κάποια σημεία και στο δικό μου αυτί "μαντολίνιζε" λιγάκι ο ήχος του μπουζουκιού του Παύλου αλλά ήταν αποδεκτός (επαναλαμβάνω, στο δικό μου αυτί) εν αντιθέσει με κάποια παραδοσιακώς κατασκευασμένα μπουζούκια που έχουν πέσει στα χέρια μου και έχω ακούσει, που ο ήχος τους ήταν απαράδεκτος.
Τέλος πάντων, καταλήγοντας, θέλω να πω ότι αν και ο καθένας μας έχει τη γνώμη του για το τι πρέπει να είναι ένα παραδοσιακό όργανο όπως το μπουζούκι, εγώ χαίρομαι που υπάρχουν νέες ιδέες στο χώρο μας.
Υ.Γ. Ελπίζω στην επόμενη έκθεση να βρίσκεται εκεί και η παρούσα "πέτρα του σκανδάλου" ή κάποια νεώτερη έκδοσή της (έστω και δι' αντιπροσώπου εάν δεν μπορεί να παραστεί αυτοπροσώπως ο Παύλος) ώστε να την αξιολογήσουμε και ιδίοις όμασι και ωσί.
