Σήμερα κολλήθηκε ο καβαλάρης στη μια κιθάρα. Μέχρι τώρα κολλούσα τους καβαλάρηδες με σφιχτήρια. Είχα μάλιστα αγοράσει κάποια με μακρύ λαιμό για να φτάνουν στη θέση του καβαλάρη μέσα από την τρύπα. Όμως στη διαδιακασία αυτή όλο και κάποια μικροζημιά γινόταν (κτυπηματάκια, γρατζουνιές κτλ) λόγω του μεγέθους και του βάρους των σφιχτήρων.
Έτσι αυτή τη φορά έφτιαξα μια πατέντα που την είχα δει από καιρό στο Internet. Στην ουσία πρόκειται για ένα τάκο με τρύπες στις αντίστοιχες θέσεις με τις ακριανές τρύπες του καβαλάρη (εγώ τις έκανα όλες). Σε αυτές τις τρύπες μπαίνουν βίδες με πεταλούδα που σφίγγουν το κεντρικό τμήμα του καβαλάρη πάνω στο καπάκι. Για να πιεστούν όμως και οι άκρες του καβαλάρη μπήκαν και δυό βίδες (στην ουσία πρόκειται για κοματια από ντίζα 8mm) με τις λαβές ( έμαθα ότι στην πιάτσα τις λένε βολάν). Αυτές οι βίδες βιδώνουν προς τα κάτω σε αντίστοιχα πάσα που έχουν μπει μέσα στον τάκο και πιέζουν τα δύο άκρα του καβαλάρη. Τα πάσα οι αμερικάνοι τα λένε T-nuts, αλλα στα ελληνικά δεν γνωρίζω πως λέγονται. Για να μη πληγώσουν οι ντίζες τον καβαλάρη, αυτές καταλήγουν σε δύο λαμάκια που από την κάτω μεριά έχω βάλει φελό. Φελό έχω βάλει και στο κάτω μέρος του τάκου.
[ Invalid Attachment ]
Η όλη κατασκευή της πατέντας είναι πολύ εύκολη και τελικά το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο από τα σφιχτήρια. Το σφίξημο είναι ελεγχόμενο απόλυτα και επειδή ο καβαλάρης μένει "πανταχόθεν ελεύθερος" (
) οι ξεχυλισμένες κόλλες σκουπίζονται πανεύκολα με ένα βρεγμένο πανάκι.
