Ευχαριστώ όλους για τα καλά λόγια.
(κι αυτή) κούκλα.... (το χαρέμι μεγαλώνει).... μπράβο Παναγιώτη!
Μάνο μου έδωσες ιδέα. Να τις βάλω στη σειρά να τις φωτογραφίσω όλες μαζί.
ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΟΠΑΡ ΡΕ ΠΑΝΑΓΩΤΗ............ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.
ΣΑ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΒΡΑΚΑΚΙ ΤΗΣ.
Κώστα και εγώ αυτό σκέφτηκα μόλις το κόλλησα.
Για ήχο παιδιά δεν είμαι πολύ θετικός για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης. Επιπλέον δεν έχω κατάλληλο εξοπλισμό για να είναι ο ήχος αξιοπρεπής ώστε να βγάλει κανείς γενικά συμπεράσματα. Εξ άλλου η έκθεση πλησιάζει για απ ευθείας ακρόαση.
Πάνω στον ήχο να πω και τα εξής. Από τις λαϊκές μου κιθάρες, εγώ είχα ξεχωρίσει τη μία που σκεφτόμουν ότι είχε πιό ποιοτικό ήχο και σε κάθε περίπτωση μου ταίριαζε περισσότερο. Έλα όμως που σε πολλούς αρέσει η άλλη! Μάλιστα στην πρόσφατη εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη υπήρξαν πολύ εγκωμιαστικά σχόλια γι αυτήν που δεν άρεσε σε μένα.
Και μια τελευταία κουβέντα. Αν και είναι μόλις μια μέρα που πέρασα χορδές, ανάμεσα στην OM και την SJ οι διαφορές είναι εμφανείς. Η OM έχει μάλλον πιο γλυκό ήχο με γεμάτες τις μεσαίες (όπως το ακούω εγώ τουλάχιστον, γιατί μεγαλώνουμε και χάνουμε σε συχνότητες). Η SJ έχει πιό πιό δυνατό και γαργαριστό ήχο με πιό λαμπερά καντίνια. Βέβαια εκτός από τον όγκο της κιθάρας για τον χαρακτήρα του ήχου παίζει μεγαλύτερο ρόλο το ξύλο του καπακιού όπως είχα διαπιστώσει και πέρυσι. Στην OM το καπάκι είναι sitca spruce Αλάσκας, ενώ στην SJ ευρωπαϊκό έλατο.
Αλλά το γενικό μου συμπέρασμα είναι: Τελικά ο ήχος είναι πολύ προσωπικό πράγμα.
