Τι μου θυμίσατε τώρα ρε παιδιά!!!!
Ο παππούς μου όπως προείπα έλαβε μέρος σε κάποιες αναστυλώσεις μοναστηριών μετά τον πόλεμο και μάλιστα σε κάποιες ως πρωτομάστορας. Σε μια λοιπόν απ' αυτές είχαν ξυλώσει μέρος της σκεπής για να την αντικαταστήσουν και ταυτοχρόνως επισκεύασαν και μέρος της τοιχοποιίας που ήταν σε πάχος πάνω από ένα μέτρο.
Τότε υπήρχαν οι κάδες, μεγάλα ανοιχτά ξύλινα βαρέλια με διάμετρο και ύψος πάνω από 2,5 μέτρα όπου αποθήκευαν το νερό που κουβαλούσαν με τα μουλάρια για να φτιάχνουν τη λάσπη για το χτίσιμο. Ο παππούς μου λοιπόν ήταν στην κορυφή του τοίχου σε ύψος περίπου 8 μέτρων και κάποια στιγμή πάτησε σε μια πέτρα που ξεκόλλησε και πέφτει στο κενό.
Έντρομοι οι υπόλοιποι τρέχουν άλλοι από πάνω, άλλοι από κάτω και τον βλέπουν να βγαίνει μέσα απ' την κάδα με το νερό σώος και αβλαβής: "Χτύπ'σεις Μάστρου Τραντάφλη;"
Και ο αθεόφοβος τι τους απαντά: " "Τι χτύπ'σα ρε!;!; Μάστουρας είμι!!! Όπους θέλου ανιβαίνου, όπους θέλου κατιβαίνου!!!!"
Μάλλον του το χρωστούσε ο άγιος του μοναστηριού!!
Να είστε όλοι καλά!!! Με κάνατε και θυμήθηκα πολλά όμορφα πράγματα!!!
