Φίλοι μου καλημέρα.
Κατ’ αρχάς λόγω των ημερών εύχομαι καλές γιορτές, υγεία και ευτυχία σε όλους μας.
Μετά απ’ την παρουσίαση του δεσίματος των μπερντέδων από πετονιά σε λαούτο, κατόπιν της δοθείσης υπόσχεσης στο εκεί θέμα αν και με αρκετή καθυστέρηση, ετοίμασα και το παρόν θέμα για να παρουσιάσω και την τοποθέτηση χάλκινων μπερντέδων, σε παραδοσιακά όργανα κυρίως μπουλγαριά και ταμπουράδες.
Ξεκινώντας θέλω να ευχαριστήσω το φίλο μπουλγαροποιό Νίκο Κουκουλιτάκη για την εκμάθηση και αυτού του τρόπου δεσίματος μπερντέδων.
Έφτιαξα ένα κομμάτι υποτιθέμενου μάνικου στο οποίο φαίνονται οι δύο εσοχές που υπάρχουν στο ξύλο του μάνικου στην κόλληση με την ταστιέρα και είναι βάθους περίπου 1 χιλ. Αυτές οι εσοχές (ή αν προτιμάτε και στενά, ρηχά λούκια που γίνονται στο πλάι της ταστιέρας ή στο μάνικο ώστε να μην φαίνονται τόσο πολύ)
είναι απαραίτητα για την τοποθέτηση χάλκινων μπερντέδων αλλά και για το σφίξιμό τους. Επίσης ο φίλος Νίκος μου είπε ότι σε περίπτωση τοποθέτησης χάλκινων μπερντέδων
η ταστιέρα είναι απαραίτητο να είναι ελαφρώς πομπέ με καμπυλότητα περίπου 1 χιλ. απ’ το μέσο στα πλαϊνά της.
Το χαλκόσυρμα είναι πάχους 0,56 χιλ και είναι χαλκόσυρμα που χρησιμοποιείται στην περιτύλιξη πηνίων μετασχηματιστών ή ηλεκτρικών κινητήρων γιατί η μόνωση που έχει εμποδίζει την οξείδωσή του. Το μήκος του κάθε κομματιού είναι περίπου 60 εκ., αρκετό για να μπορεί να πιαστεί και να σφίξει επαρκώς τον μπερντέ. Εγώ εδώ χρησιμοποιώ απλό χαλκόσυρμα πάχους 0,8 χιλ. γιατί το 0,56 χιλ. φαινόταν θολό στις φωτογραφίες λόγω του μικρού πάχους του.
Ξεκινάμε λοιπόν σημειώνοντας την ακριβή θέση των μπερντέδων επάνω στην ταστιέρα
αλλά και στην πίσω πλευρά του μάνικου, όπου και κάνουμε τρύπες επάνω στο μάνικο διαμέτρου 1,5 χιλ. και βάθους περίπου 8 χιλ. Αναλόγως αν ο παίκτης είναι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας, οι τρύπες γίνονται περίπου στη μέση του πάνω μισού μάνικου ώστε να μην εμποδίζεται ο αντίχειρας κατά το παίξιμο.
Κάνουμε ένα μικρό τσάκισμα στην άκρη του χαλκοσύρματος ώστε να εμποδίζεται η εύκολη έξοδός του απ’ την τρύπα και το τοποθετούμε μέσα στην τρύπα σφηνώνοντάς το με μια οδοντογλυφίδα ή εάν έχουμε με ξυλόκαρφο που το βρίσκουμε σε παλιά παπουτσάδικα.
,
Αρχίζουμε να περιτυλίγουμε
πολύ σφιχτά το χαλκόσυρμα τρεις φορές (είναι αρκετές) γύρω απ΄ το μάνικο, φροντίζοντας να είναι κάθετο στον άξονα του μάνικου και μετά περνώντας το κάτω απ’ τις περιτυλιχθείσες σπείρες μέσω της πάνω και της κάτω εσοχής, το σφίγγουμε γύρω απ΄ την άκρη που «καρφώσαμε» στο μάνικο δημιουργώντας τον κοχλία του οποίου του μέγεθος κυμαίνεται αναλόγως της αισθητικής μας. Εγώ έκανα κοχλία με τέσσερεις σπείρες. Συνήθως με πάχος χακλοσύρματος 0,56 χιλ. γίνονται από 4 μέχρι και 6 σπείρες. Επίσης έχω δει και ένα μπουλγαρί να έχει κοχλία από 3 μέχρι και 10 (!!!!) σπείρες όσο προχωρούσαν οι μπερντέδες προς το σκάφος, χάρην γούστου του ιδιοκτήτη.
,
Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία.
Επειδή το χαλκόσυρμα είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητο στις μεταβολές της θερμοκρασίας και το καλοκαίρι διαστέλλεται με αποτέλεσμα να χαλαρώνουν οι μπερντέδες, πιέζουμε με ένα κέρμα το χαλκόσυρμα στις εσοχές (ή στα λούκια) ώστε με το «τσαλάκωμά» του να ξανασφίξει.
[ Invalid Attachment ]
Ο Νίκος μου είπε ότι μπορεί να γίνει και τρίτο λούκι κατά μήκος στο μέσο του μάνικου ώστε να σφίγγει ακόμα περισσότερο ο μπερντές.
Αν κάποιος φίλος έχει να προσθέσει, διορθώσει, ρωτήσει ή απλώς να σχολιάσει κάτι, όπως πάντα ευπρόσδεκτος.
