Σε αντίστοιχο θέμα που τέθηκε σε άλλο ιστοχώρο, υπήρξε μια αντιπαράθεση κατά πόσο οι πολλές ή οι λίγες ντούγες προσθέτουν ή αφαιρούν στην αξία ενός οργάνου. Καλώς ή κακώς πολλοί χαρακτηρίζουν ένα όργανο και από τον αριθμό των ντουγών του.
Εγώ έθεσα το θέμα όπως το αντιλαμβάνομαι από τεχνικής και κατασκευαστικής πλευράς ως κατωτέρω και σαφή απάντηση δεν πήρα από κάποιον έμπειρο, επαγγελματία ή μη. Παραθέτω λοιπόν και εδώ τον προβληματισμό μου.
Η ντούγα είναι ένα ισόπαχο φιλέτο. Άρα όσο λιγότερες ντούγες έχει ένα όργανο τόσο οξύτερες είναι οι γωνίες που σχηματίζουν όταν ενώνονται στο εξωτερικό του σκάφους και συνεπώς στις ακμές αυτές πρέπει να φαγωθεί περισσότερο ξύλο για να επιτευχθεί η σωστή κυρτότητά του. Αυτό συνεπάγεται ότι στις ενώσεις των ντουγών το σκάφος είναι πιο λεπτό. Όσο λιγότερες ντούγες λοιπόν τόσο μεγαλύτερη ανομοιογένεια στο σκάφος όσο περισσότερες τόσο λιγότερη.
Τα σχήματα της εικόνας που εμφανίζουν μια εγκάρσια τομή σκάφους, κάνουν περισσότερο κατανοητό αυτό που λέω.
Έτσι λοιπόν, για να έχουμε στις ενώσεις των ντουγών αρκετό πάχος ώστε να γίνει σωστή κόλληση που θα κρατήσει, πρέπει στα όργανα με λίγες ντούγες να αυξηθεί το αρχικό πάχος της ντούγας κατά μερικά δέκατα, κατά μισό χιλιοστό ή και περισσότερο.
Αυτό νομίζω επηρεάζει την ηχητική απόδοση του κάθε οργάνου αφού όπως γνωρίζουμε περισσότερο ξύλο σημαίνει και οξύτερος ήχος καθώς δεν έχω δει εκτός από τρίψιμο στις ενώσεις τους εσωτερικώς και εξωτερικώς, οι ντούγες να λειαίνονται και στη μέση τους από μέσα.
Το πράγμα διαφέρει όταν πρόκειται για σκαφτές ντούγες που το επιπλέον ξύλο στη μέση αφαιρείται εξωτερικώς και η ακμή παραμένει σχεδόν ανέπαφη. Δηλαδή εκεί έχουμε το ανάποδο. Περισσότερο ξύλο στις ακμές και λιγότερο στη μέση
Αν κάνω κάποιο λάθος στο συλλογισμό μου παρακαλώ κάποιος εμπειρότερος να με διορθώσει αλλά το τελικό ερώτημα παραμένει:
Γνωρίζει κάποιος πόσο επηρεάζει τον ήχο ενός οργάνου αυτή η ανομοιογένεια του σκάφους και συνεπώς οι περισσότερες ή οι λιγότερες ντούγες;
