Για να μην έχεις περισσότερα τριψίματα με κίνδυνο να αλλοιώσεις το σχήμα της ταστιέρας και με όλο το σεβασμό στις εναλλακτικές λύσεις, θα πρότεινα το εξής:
Κόλλα δύο συστατικών (εποξική) αλλά αργής πήξης ανακατεμένη με φούμο (μαύρο χρώμα σε σκόνη).
Το χρώμα σε σκόνη αντί για πριονίδι θα δώσει την ευκαιρία στην κόλλα να πάει παντού και να μην αφήσει κενά στο αυλάκι -που καλόν είναι να γεμίσει εντελώς.
Ένα "καλούπωμα" με χαρτοταινία θα σου επιτρέψει να δουλέψεις την κόλλα με ακρίβεια, με τη βοήθεια μιας βελόνας για να πάει παντού.
Η κόλλα (που θα πήξει αργά-αργά όπως είπαμε), μετά από λίγη ώρα θα κατακαθίσει λίγο και θα χρειαστεί συμπλήρωμα. Ίσως μάλιστα θα χρειαστεί συμπλήρωμα και 2η φορά...
Το καλούπωμα θα σου επιτρέψει να δουλέψεις καθαρά και με ακρίβεια, πιθανότατα χωρίς να χρειαστεί να ξανατρίψεις.
Αφαιρούμε τη χαρτοταινία σε τέσσερις-πέντε ώρες, (όταν δηλαδή η κόλλα θα έχει πήξει αρκετα για να μπορεί να κρατήσει το σχήμα της πλέον χωρίς να κυλάει αλλά είναι ακόμη μαλακιά) και καθαρίζουμε όπου χρειάζεται.
Χαράζουμε ξανά το αυλάκι όταν η κόλλα έχει πήξει εντελώς, τουλάχιστον μετά από 48 ώρες.
Αυτό που δεν ξέρω είναι το πόσο σωστά θα πριονιστεί η κόλλα αλλά δεν έχω λόγους να πιστεύω ότι θα έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα.
Στη φωτο το καλούπωμα