Και επειδή δεν φτιάχνω μόνο δικές μου κιθάρες πάρτε μάτι και από μια Βραζιλιάνα.
Περιμένει το μανίκι της. Ελπίζω να μην το φέρει ο Αι Βασίλης...

Προχωράω με τις δουλειές αργά αργά.
Κολλήθηκαν ενισχύσεις στο καπάκι στα σχισίματα αφού πρώτα προστέθηκαν λεπτές σφήνες από έλατο στα κενά που είχε το κάπακι.
Ταυτόχρονα Ενίσχυσα τον αρχικό τάκο που δένει το μάνικο με ένα κομμάτι φλαμούρι μιας και ο υπάρχον ήταν μικρός και σε πρόχειρες δοκιμές ποηυ έκανα είδα πως η μικρή επιφάνεια του τάκου δεν δίνει την απαιτούμενη ακαμψία στο σκάφος. Η επιφάνεια που κολλάει αυτός ο τάκος στην πλάτη δεν ήταν επίπεδη, είχε λακούβα που πιθανότατα δημιουργήθηκε  με την αποκόλληση του τάκου από την πλάτη. Με αυτο το δεδομένο η επιφάνεια κόλλησης μειωνόταν επιπλέον. Για αυτό επιπεδοποπιησα την λακούβα και την γέμισα με ένα κομματάκι κελεμπέκι, που μετά με πλανάκι και τριβείο το επιπεδοποίησα και πλέον ο ενισχυμένος τάκος έχει σωστή επιφάνεια κόλλησησης. Στη πλάτη, στο σημείο από το τακουνάκι του μπράτσου είχε μια περίεργη τρύπα που γεμίστηκε με ξύλο. Στο ίδιο σημείο του τακουνιού είχε ένα σημάδι μαύρο με μία μικρή ρωγμή και υπέθεσα πως είχε μέσα κάποια βιδούλα ή καρφάκι. Το επιβεβαίωσα με έναν ισχυρό μαγνήτη. Είχε όντως ένα κομμένο και σκουριασμένο καρφάκι. Έσκαψα λίγο για να το βγάλω και έκανα μία τρύπα με το δράπανο και με μία μικρή καβίλια γέμισα την τρύπα που έγινε για να γίνει πλέον συμπαγές. Τόσο το καπάκι όσο και οι πλατη είναι πολύ λερωμένα κυρίως από το σκούρο χρώμα εμποτισμού. Δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν εντατικά τριψίματα για να καθαρίσει γιατί ειδικά το καπάκι είναι ιδιαίτερα αδύνατο. Η πλάτη είναι σε καλύτερη κατάσταση και σε πρώτη φάση τρίφτηκαν οι περιμετρικές επιφάνειες κόλλησης. ϊσως να προχωρήσω με τρίψιμο και στην υπόλοιπη πλάτη αλλά αυτό θα το δούμε αργότερα.

Μπράβο μάστορα τέτοιες δουλειές δε πρέπει να τις κάνουν πολλοί!
Πανέμορφη ροζέτα και στο σωστό σχήμα
Προσωπικά με έχει κερδίσει ο κιθαρίστας παρά ο οργανοποιός αυτό το διάστημα μιάς και έχω αξιοπρεπή όργανα για να παίζω και δεν νοιώθω την ανάγκη να « πουλήσω» την τέχνη μου σαν ερασιτέχνης οργανοποιός

Στέργιο πανέμορφο.
Το ασήμι είναι σύρμα που το έβαλες κάθετα στην επιφάνεια του καπακιού (ας πουμε καρφωτά);

Σ' ευχαριστω Δημήτρη!

Το ασήμι είναι καθαρό, σε μορφή σύρματος διαμέτρου 0,8 mm που έχει τυλιχτεί διπλό με τη βοήθεια δράπανου.
Στη φωτο έχω κάνει το τύλιγμα πρόχειρα με το χέρι για ενδεικτικούς λόγους, γι' αυτό και δεν έχει κανονικότητα.
Ακολουθεί ελαφριά και μεθοδική σφυρηλασία που του δίνει τη μορφή που -δεν φαίνεται και τόσο καλά, αλλα είναι πλακέ.
Επειδή το μέταλλο σκληραίνει από τη σφυρηλασία και δεν δουλεύεται πλέον εύκολα, χρειάζεται ένα φλόγισμα (με απλό φλόγιστρο) που επαναφέρει τη μαλακότητα του ασημιού.
Έτσι, κολλιέται όρθιο χωρίς πρόβλημα στην περίμετρο της ροζέτας με (κυανοακρυλική ας πούμε) κόλλα, φροντίζοντας να εξέχει μερικά δέκατα πάνω από την επιφάνεια του καπακιού. Το περίσσιο υλικό απομακρύνεται με τη βοήθεια καλο-ακονισμένης ξύστρας που ταυτόχρονα γυαλίζει αυτό που απομένει!

Την ίδια διαδικασία έχω ακολουθήσει και για την εκδοχή με χαλκό, όπου έβαλα τριπλό σύρμα 0,5 mm με παρόμοιο οπτικό αποτέλεσμα.

Και ήρθε η ώρα να αποκαλύψω γιατί ξεκίνησα την οργανοποιία με μπουζούκια (που είμαι τελείως άσχετος) και όχι με κιθάρες με τις οποίες άλλωστε είχα και μια μικρή εξοικείωση, το πάλαι, που παρίστανα τον μουσικό.

Η απάντηση είναι ότι οι κατασκευαστές κιθαρών είναι πλήθη μεγάλα και βουερά, στρατιές ολόκληρες, ώστε μια μακρινή αγοραφοβία που με παραμονεύει, με οδήγησε να ξεκινήσω συντηρητικά, μακριά από κιθάρες! Θέλω να πω ότι οι οργανοποιοί μπουζουκιών το πολύ να γεμίζουν κανα-δυό κινηματογράφους! 

συνεχίζεται…