Η Πύλη των Ελλήνων Οργανοποιών
Επισκευή => Επισκευές => Μήνυμα ξεκίνησε από: sakkalis στις Μαΐου 12, 2023, 10:10:09 μμ
-
Καλησπέρα.
Η ιστορία ξεκινάει με έναν μετανάστη από την Πελλοπόνησο που έφυγε στην Βραζιλία. Την πρώτη φορά που γύρισε Ελλάδα εν έτει 1973 αγόρασε ένα μπουζούκι να πάρει μαζί του στην Βραζιλία για τα μεράκια του. Δεν κατάφερε να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα, η οικογένεια όμως γύρισε και μαζί με αυτήν και το μπουζούκι του παππού. Το μπουζούκι κρεμάστηκε στον τοίχο, κάποια στιγμή έπεσε έσπασε και παραχώθηκε σε καποιο παταρι εις ανάμνηση του παππού. Από τα χέρια λοιπόν του εγγονού το μπουζούκι έφτασε στα χέρια μου να το μαζέψουμε και αν καταφέρουμε να το ξανακάνουμε να παίξει έτσι στην μνήμη του παππού.
Η κατάσταση κακή. Το μπράτσο ξεκολλημένο από το σκάφος. Το σκάφος με σκισμένο τάκο και ξεκολλημένες ντούγιες. Το καπάκι ξεκολλημένο, σχεδόν εξολοκλήρου. Ένα καμάρι ξεκόλλητο, ροζέτα και αυτάκια στον αέρα. Ροζέτα πεταλούδα και φιγούρες ασετόπαστες. Το μπράτσο με ξεκίνημα της ταστιέρας μισοξεκολλημένο και από τις δύο πλευρές. ένα σχίσιμο στην ταστιέρα και κάποια τάστα λείπουν. Τα κλειδιά σκουριασμένα, δυο από αυτά στραβωμένα και δεν καλογυρίζουνε. Χωρίς χορδιέρα αλλα με τον αρχικό του καβαλάρη με χάραξη για τάστο αλλά χωρίς το τάστο.
-
Πάμε να δούμε λίγο και τις τεχνικές λεπτομέρειες.
Μιλάμε πάντα για τετράχορδο. Το σκαφος αρκετα μεγαλο δειγμα της εποχης καθως πιο μετα τα μικρυνανε τα σκαφη. Ο κατασκευαστής άγνωστος. Η κατασκευή είναι με δεδομένα τα ιστορικά στοιχεία του 1973 ή και παλιότερο καθώς δεν γνωρίζουμε αν όταν αγοράστηκε το 1973 ήταν καινούργιο ή μεταχειρισμένο. Από την διακόσμηση θα έλεγα πως μπορεί να είναι και πιο παλιά κατασκευή της δεκαετίας του 1960, καθώς το 70 είχαν ήδη επικρατήσει οι μαύρες ασετόπαστες.
Κατασκευαστικά θα έλεγα ότι πρόκειται για μια κατασκευή μέση. Το σκάφος δεν είναι καρυδιά. Δεν μπορώ με σιγουριά να πω για το είδος. Ίσως να είναι μουριά ίσως κάποιος μαονοειδές ανοιχτόχρωμο. Ισως αφρικανικη καρυδια τωρα που το ξανασκεφτομαι.Το μάνικο είναι βαμένο μαύρο, αποτελείται από 3 κομμάτια. Κεντρικά μία κόντρα μάλλον το ίδιο ξύλο με το σκάφος εξωτερικά μάλον φλαμούρι. Παντως χωρις χορδες δεν εχει σκευρωμα. Πιο καλή εικόνα θα έχω όταν τρίψω το μάνικο και αφαιρέσω την μαύρη λάκα. Ταστιέρα κοκκινωπό ξύλο (ισως τριανταφυλιά). Η κλίμακα 67-αρα.
Το καπάκι book matched έλατο με τα νερά να φαρδαίνουν προς τα έξω και όχι εντελώς παράλληλα.
Η ηχητική οπή πεταλούδα από ασετόπαστα απομίμηση όστρακο με περιμετικά σειρίτια από άσπρη και μαύρη ασετόπαστα. Περιμετρικά σειρίτια στο καπάκι από άσπρη και μαύρη ασετόπαστα.
Καπάκι και ταστιέρα ξεκολλήθηκαν πολύ έυκολα και απο καλύφθηκε και το εσωτερικό.
Μια πρώτη παρατήρηση. Η κόλλα που χρησιμοποιήθηκε δεν είναι ψαρόκολλα αλλά κάποια κρυσταλλική τύπου titebond γεγονός που με παραξένεψε για να είμαι ειλικρινής.
Εσωτερικά δεν έχει παραπέτι. Τρία καμάρια στο καπάκι από έλατο, το ένα ξεκολλημένο. Στο καπάκι έχει ένα κάψιμο στο ύψος του καβαλάρη χοντρικά, τεχνική που κάνουνε κάμποσοι μάστορες ακόμα και τωρα σε χωρίς τσάκιση καπακια.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως από τα σημάδια της ταστιέρας φαίνεται πως μόνο οι 3 χορδές χρησιμοποιούνταν μαζικά ενώ η τέταρτη όχι. Το όργανο δεν είχε χορδές κάποις τις είχε κόψει, αλλά στα κλειδιά είχε υπολλείματα χορδών κανονικά και στα αξονάκια. Κόκκαλο δεν υπάρχει για να δούμε τυχόν θέσεις στο όργανο
ένα μικρό σπάσιμο στο καράολο ήδη κολλήθηκε και σταματάμε προς το παρόν εδώ. Περισσότερες λεπτομέρειες στη συνέχεια.
-
και μερικές ακόμα
-
Χαρά στην υπομονή σου Δημήτρη…
Εχεί πολλή δουλειά για να μαζευτεί..
-
Σιγουρα θελει καμποση δουλεια. Μονταρισμα παζλ περισσοτερο, για αυτο και εβαλα στον τιτλο παζλ της υπομονης.
-
παζλ...
Θα τόλεγα ψυχοθεραπεία.
Καλό κουράγιο Δημήτρη!
-
Ευχαριστώ Στέργιο.
Προχωράει η επισκευή.
Καραρχάς κόλλησα το κομμάτι του τάκου που είχε σχιστεί στη θέση του. Πάνω του ήταν κολλημένες και δυο ντούγιες. Αρχικά το σταθεροπόίησα με λάστιχα αλλά λόγω του δύσκολου σημείου παραμόρφωνε το σκάφος. Τότε πήρα απόφαση και πέρασα μία βίδα με σκοπό στο σημείο αυτό να περαστεί μία καβίλια που όυτως ή άλλως είχα σχεδάσει να βάλω. Ο τάκος κόλλησε καλά, 'ελα ΄'ομως που ΄'οταν πήγα να κολλήσω τις ντούγιες δεν εφαρμόζανε καλά μεταξύ τους παρά μονάχα με πολύ πίεση. Εκτιμώ πως η εφαρμογή τους δεν ήταν καλή από την αρχή και πιεστήκανε για να κουμπώσουν και να κλείσει το σκάφος κατά την καασκευή του. Αυτό δικαιολογεί και μία τρύπα σε ντούγα από καρφί που βρήκα σε εκείνο το σημείο. Το κάνω και εγώ αν δεν πατάει καλά κάποια ντούγα στο καλούπι, κάνω μια μικρή τρύπα με τρυπανάκι και καρφώνω την ντούγα στο καλούπι για να κάτσει καλύτερα και να κολλήσει με την προηγούμενη και την επόμενη. Το σκάφος έτσι κλείνει αλλά παραμένουν συσσωρευμένες τάσεις που με τον καιρό και κάποιο πέσιμο ίσως εκτονόνωνται και μπορεί να ξεκολλήσει πιο εύκολα η ντούγα. Μάλλον κάτι τέτοιο εγινε και εδώ.
Κλείνει η παράνθεση.
Ξεκόλλησα το κομμάτι του τάκου που είχα κολλήσει και τις δυο ντούγιες που είχε πάνω για να το μοντάρω πιο σωστά. Το ίδιο κομμάτι τάκου στερεώθηκε με δύο βίδες και κολλήθηκε σωστά ντούγα ντούγα ξανακολλήθηκαν μεταξύ τους στα σχισίματα των ντούγων και την ένωση του αλλά και με τον τάκο. Σε άλλα δυο σημεία που είχαν ξεκολλήσει οι ντούγιες στην ένωση τους κολλήθήκαν εύκολα.
Με ξύστρα πιο πιο πριν είχε καθαρισθεί μερικώς το εσωτερικό χάρτωμα αλλά δεν μπόρεσε να ολοκλήρωθεί γιατί οι ξεκόλλητες ντούγιες με δυσκόλευαν. Θα αφαιρεθεί μετά το κόλλημα με μεγαλύτερη ασφάλεια.
Το σκάφος ενισχύθηκε με ένα εσωτερικό παραπέτι στην μεριά των μπάσων. Μόλις βγάλω τις χαρτοταινίες θα περαστεί άλλο ένα παραπέτι στα καντίνια.
Στο καπάκι τώρα:
Ξεκολλήθηκε το μισοκολλημένο καμάρι και μπήκε με καινούργια κόλλα πλέον. Η ηχητική οπή ενισχύθηκε εσωτερικά με δεύτερο καπάκι, πρακτική που ακολουθώ σε όλα τα όργανα που φτιάχνω. μικρή ενίσχυση μπήκε και στην ένωση του καπακιού που φαίνεται ταλαιπωρημένη. Κολλήθηκε ένα μικρό σχίσμο στο καπάκι πίσω από τον καβαλάρη και θα μπει και ενίσχυση εσωτερικά.
-
Δημήτρη για κάποιο λόγο πιστεύω ότι θα γίνει καμπάνα αυτό, δεν ξέρω γιατί αλλά έτσι νοιώθω. Απάνω του!
αφήνω εδώ δυο πληροφορίες/σκέψεις/εναλλακτικές για περαιτέρω ζυμώσεις:
Το σκάφος ενισχύθηκε με ένα εσωτερικό παραπέτι στην μεριά των μπάσων. Μόλις βγάλω τις χαρτοταινίες θα περαστεί άλλο ένα παραπέτι στα καντίνια.
στα δυο τελευταία μπουζούκια δεν έβαλα παραπέτια εσωτερικά. Ο Αλεξανδρής δεν βάζει ποτέ και με "μάλωνε" χρόνια επειδή έβαζα - έλεγε "γιατί να χάνεις επιφάνεια από το καπάκι", εγώ όμως είχα τις ανασφάλειές μου. Όχι τόσο για τα περιμετρικά κορδόνια - στενά βάζω πάντα και πατάνε μια χαρά στη ντούγα+παράντουγα - όσο για την στατικότητα.
Τέλος πάντων, σ' αυτά τα τελευταία δεν έβαλα . Δεν νομίζω η επιπλέον επιφάνεια του καπακιού περιμετρικά να έχει και τόσο μεγάλη διαφορά στον ήχο αντικειμενικά. Από την άλλη, και τα δύο παίζουν καλύτερα απ' ότι περίμενα. Επίσης, δεν βλέπω πρόβλημα στατικότητας - αφενός τα δοκίμασα όσο μπορούσα με πίεση από την χορδιέρα, αφετέρου θυμήθηκα ότι στα δυο πρώτα μου μπουζούκια προ δεκαετίας είχα βάλει έλατο και δεν έχουν πρόβλημα - και μάλλον θα το καθιερώσω.
Η ηχητική οπή ενισχύθηκε εσωτερικά με δεύτερο καπάκι, πρακτική που ακολουθώ σε όλα τα όργανα που φτιάχνω.
και πάλι στα δυο τελευταία μπουζούκια, το χείλος της τρύπας - παρά την ενίσχυση που κι εγώ βάζω - το λέπτυνα σε πάχος μικρότερο του ενός καπακιού ~ 1,50 χιλ. Και παλιά στα πρώτα μου μπουζούκια το έκανα αυτό, λεπτό χείλος. Ενδιάμεσα έκανα κι άλλα πάχη (2-2,50-3,00 κτλ.), πειραματιζόμουν λόγω της επιρροής του πάχους (σύμφωνα με τον Helmholtz που τάψαχνα τότε).
Εμπειρικά πλέον - δεν μπορώ κι αλλιώς - νομίζω ότι στενό χείλος και σχετικά μικρή τρύπα ενισχύουν την ατάκα.
όπως είπα, τροφή για σκέψη.
εδιτ
Επίσης βγαίνει το συμπέρασμα - τώρα το συνειδητοποίησα - ότι τα πρώτα μου μπουζούκια ήταν καλύτερα (ή έτσι τα θυμάμαι εγώ λόγω ενθουσιασμού ? δεν ξέρω) από άλλα ενδιάμεσα - και προσπαθώ να ξαναγυρίσω, έστω και ασυνείδητα, εκεί. Άβυσσος.
-
Παντως εγω διαβαζοντας , εχω μια αισθηση , οπως οταν ανακαλυπτει κανεις καποιο παλιο αρχαιολογικο ευρημα με συναρπαστικη προϊστορια , και καθως ασχετος τελειως που ειμαι με επισκευες μ'εχει συνεπαρει και περιμενω την συνεχεια και το τελικο αποτελεσμα ....
-
Μάνο, το καπάκι έχει πολύ φαρδύ περιμετρικό σειρίτι οπότε το εσωτερικό παραπέτι νομίζω πως είναι απαραίτητο για να κάτσει καλύτερα. 'Ασε που με το πέσιμο, μικρά κομμάτια έμειναν πάνω στο σκάφος και αδυνάτησε και επιπλέον το ήδη λεπτό καπάκι. Για την ενίσχυση στην ηχητική οπή νομίζω πως χρειάζεται καθώς είχε ήδη παραμορφωθεί από το ατύχημα (είχε βουλιάξει) οπότε έπρεπε να το συνεφέρω. Για να είμαι ειλικρινής και εγώ την ίδια αίσθηση έχω πως θα βγεί ωραίο και βασικά λειτουργικό μετά την επισκευή.
Τάσο, η επισκευή είναι πολύ ωραία πρόκληση στα σίγουρα.
Τώρα αυτό που σκέφτομαι είναι να προτείνω του ιδιοκτήτη να το κάνουμε τρίχορδο. Σε ταλαιπωρημένο όργανο δυο λιγότερες χορδές θα είναι πιο καλά για την ταλαιπωρία.
Το σκάφος θεωρώ πως είναι μεγάλο όπως κάνανε τα πιο καλά τετράχορδα. Δυστυχώς δεν έχω εμπειρία από τετράχορδα οπότε μιλάω με την αίσθηση που έχω και μπορεί να είμαι κα λάθος.
Οι διαστάσεις πάντως είναι:
μήκος σκάφους 38 εκ.
μέγιστο φάρδος σκάφους 28,5
βάθος 16,5-17 εκ.
Ταστιέρα στο κόκκαλο 3,4εκ. - στην ένωση με το σκάφος (17ο τάστο) 4,4 εκ.
Κλίμακα 67-αρα.
Το καπάκι έχει καμπυλότητα δεν είναι επίπεδο. Στην περίμετρο διαφορά ύψους με το κέντρο 2-3 χιλιοστά
-
Δημήτρη , "απάνω του" όπως λέει κι ο Μάνος ! Με σύνεση , χωρίς βιασύνη και το αποτέλεσμα θα ξεπεράσει τις προσδοκίες σου !
Μάνο βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την τακτική του Αλεξανδρή που δε βάζει τα εσωτερικά σειρίτια ,
κι αν κατάλαβα καλά την εφάρμοσες κι εσύ με επιτυχία στα τελευταία σου μπουζούκια.
Νομίζω ότι
Σε μια τέτοια επιλογή και για να έχει κανείς το κεφάλι του ήσυχο , χρειάζεται ένα καλό καπάκι με τα νερά του να είναι σχετικά πυκνά και στις άκρες
-
Αφου κολλησα τον τακο και τις ξεκολλημενες ντουγιες, κολλησα και τα δυο εσωτερικα παραπετια. Σημερα ειπα να καθαρισω και το υπολοιπο χαρτωμα για να περασω γαζα για ενισχυση. Ξυνοντας ομως με την ξυστρα, λιγο με την πιεση, λιγο με την αφαιρεση του χαρτωματος που κραταγε τις ντουγιες προεκυψαν αλλες δυο ξεκολλημενες ντουγιες. Συν τις αλλοις φανηκανε καποιες ντουγιες αρκετα λεπτες γεγονος που κανει την επιπλεον ενισχυση ακρως απαραιτητη. Ενα βημα πισω λοιπον ξανα. Αφου αφαιρεσα το περισσοτερο χαρτωμα, ξανακολλησα τις 2 ντουγιες και κολλησσα και 3 καπλαμαδακια σε 3 ενωσεις για εξτρα ενισχυση πριν να περαστουν οι γαζες.
Εν τω μεταξυ αφαιρεσα τις βιδες απο τον τακο, ανοιξα τρυπες μεγαλυτερες και περασα 2 καβιλιες στην θεση τους. Με μια πιο προσεκτικη παρατηρηση ανακαλυψα σημαδια αρχης σχισιματος και στην αλλη μερια (την συμμετρικη) του τακου. Το οργανο ειχε κακοποιηθει για τα καλα. Ανοιχτηκαν αλλες 2 τρυπες και περαστηκαν 2 ακομα καβιλιες (8 χιλιοστα διαμετρος) και εκει.
Πιστευω πως τωρα θα ειναι ενταξει. Περνωντας τις καβιλιες, η κολλα ξεχειλισε απο την αρχη του σχισιματος γεγονος που επιβεβαιωνει πως η ενισχυση ηταν πραγματικα απαραιτητη.
Φωτογραφιες δεν εβγαλα, θα ακολουθησουν σε επομενο ποστ.
-
Η δουλειά με πολύ κόπο και υπομονή που δεν είναι το φόρτε μου προχωράει.
Περάστηκε γάζα το όργανο σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση μόνο τα πιο ευαίσθητα σημεία, αλλά μόλις στέγνωσαν οι κόλλες, παρατήρησα πως πάλι υπήρχαν σημεία που δεν σταθεροποιήθηκαν όπως θα έπρεπε, οπότε ξανακκολήθηκαν 2-3 ντούγιες και περάστηκαν επιπλέον γάζα για ενίσχυση. Η όλη διαδικασία κράτησε αρκετές ημέρες για να τραβήξουν οι κόλλες σωστά. Ταυτόχρονα δούλεψα και τον τάκο που είχε γωνίες που στρογγύλεψα. Στα παραπέτια ανοίχτηκαν οι θέσεις για να κουμπώσουν τα καμάρια.
Όσο τράβαγαν οι κόλλες στο σκάφος, ασχολήθηκα και με το καπάκι. Το περιμετρικό σειρίτι από ασετόπαστα είχε 5 λεπττά φιλέτα (μαύρο-άσπρο-μαύρο-άσπρο μαύρο) και έκλεινε εξωτερικά με ένα πιο φαρδύ φιλέτο (2-3 χιλιοστά φάρδος). Το φαρδύ είχε σχεδόν ξεκολλήσει οπότε και το αφαίρεσα για να το κολλήσω πιο μετά αφού κολλήσω το καπάκι. Τα λεπτά φιλέτα κολλήθηκαν με κυανοκρυλική μεταξύ τους και κάποια λίγα κομμάτια που χάθηκαν τα αντικατέστησα με ξύλινα φιλέτα αφού δεν είχα ασετόπαστα άσπρη. Το θέμα όμως που προέκυψε ήταν πως τα φιλέτα αυτά ήταν κολλημένα πάνω σε κανάλι που είχε απομείνει στην βάση του λίγο ξύλο από το καπάκι. Σε κάμποσα σημεία παρέμεινε κάτω από το φιλέτο, σε κάποια άλλα πάνω στο χειλος του σκάφους και σε κάποια άλλα είχε χαθεί. Αν παρέμενε έτσι τα φιλέτα είτε δεν θα ήταν ισοϋψή, είτε θα ήταν στον αέρα. Έπρεπε αυτό να συμπληρωθεί. Η επιλογή του κλασικού ξυλόστόκου δεν μου άρεσε καθώς ναι μεν γεμίζει μια χαρά, αλλά οι μηχανικές του αντοχές είναι μειωμένες σε κόλληση. Το σημείο αυτό είναι πολύ βασικό στην κόλληση καπακιού με το σκάφος. Αυτός ήταν και ένας επιπλέον λόηγος που έκρινα ότι πρέπει να μπουν παραπέτια για να εξασφαλίστει μεγαλύτερη επιφάνεια κόλλησης καθώς μιλάμε για ένα ταλαιπωρημένο πολύ ήδη όργανο που σκοπός μου είναι να ξαναγίνει λειτουργικό. Έτσι επέλεξα να στοκάρω με εποξική αναμιγμένη με σκόνη ξύλου. Στην περίπτωση μου είχα ήδη σκόνη έβενου και μιας και μιλάμε για μέρος που δεν φαίνεται δεν με ένοιαζε που η διαφορά στο χρώμα.
Λογικά γίνομαι κουραστικός με όλες αυτές τις λεπτομέρειες μα πιστεύω πως μπορεί να είναι χρήσιμες και σε κάποιον άλλον μελλοντικά για αυτό και γράφω όλα αυτά τα κατεβατά.
Η ροζέτα ήταν από ασετόπαστα απομίμηση όστρακου αλλά δυστυχώς έιχε σωθεί η μισή. Φτιάθηκε πατρόν και κόπηκε μια καινούργια από το αντίστοιχο υλικό (παρόλο που δεν είναι της αισθητικής μου) αλλά έπρεπε να κρατήσουμε την αρχική αισθητική το μάστορα. Διπρθώθηκαν και κάποια φιλετάκια στην ροζέτα που έιχαν ξεκολλήσει και κολλήθηκε η ροζέτα. Κολλήθηκαν και κάποια μικρά κομμάτια από το καπάκι που είχαν σπάσει και βρεθήκανε, δυστυχώς όχι όλα οπότε έμειναν κενά. Μιλάμε πάντα για τα σημεία κάτω από την ταστιέρα και τα αυτάκια, που θα αποκατασταθούν με καινούργια αφού κολληθεί το καπάκι και πριν κολληθεί η ταστιέρα.
Αφού στεγνώσαν καλά οι κόλλες από τις γάζες, περάστηκα χαρί βελουτε σε όλο το σκάφος. Το χάρτωμα στο συγκεκριμένο σκάφος αποδείχθηκε πως βοήθησε στην αντοχή του οργάνου στο πέσιμο που είχε.
Καθαρίστηκε το μόρσο και κολλήθηκε και μάνικο.
Τώρα πια λίγο διακοπή λόγω έλειψης χρόνου και θα πάμε για τα μαζέματα στο καπάκι πριν να κολληθεί στο σκάφος.
-
Καλημέρα Δημήτρη, μπράβο σε όλα!!! επίσης πολύ καλώς πράττεις που τα περιγράφεις με λεπτομέρειες!!! Τον λόγο τον είπες και εσύ ο ίδιος, εύχομαι όλοι μας να κάνουμε το ίδιο είτε σε κατασκευή είτε σε επισκευή είτε σε ότι άλλο.
-
Το περιμετρικό σειρίτι από ασετόπαστα είχε 5 λεπττά φιλέτα (μαύρο-άσπρο-μαύρο-άσπρο μαύρο) και έκλεινε εξωτερικά με ένα πιο φαρδύ φιλέτο (2-3 χιλιοστά φάρδος).
Δημήτρη καλημέρα και καλή συνέχεια/ευκολία!
μια ερώτηση, αν το πρόσεξες: τι πάχος είχαν τα λεπτά φιλέτα ? δηλαδή σε τι βάθος είχε σκάψει ο μάστορας αρχικά για να τα βάλει, όταν το όργανο ήταν καινούργιο, δεν αφορά την επισκευή αλλά την προηγούμενη συζήτηση περί παραπετίων (για νέες κατασκευές)
-
Μάνο, τα φιλέτα έιχαν πάχος γύρω στα 2 χιλιοστά και το πάχος που έμεινε καπάκι ήταν κάτω από 1 χιλιοστό σίγουρα(δεν μπορώ να σου πω με ακρίβεια). Γενικά το καπάκι είναι λεπτό, κάτω από 3 χιλιοστά, 2-2.5 το υπολογίζω. Τώρα βέβαια σε ένα καπάκι 50 χρόνων πολύ πιθανό να είχε και κάποια συρίκκνωση, ειδικά αν όταν περάστηκε ήταν αρκετά φρέσκο και όχι ξερό.
-
Μανο καθησα και μετρησα αυτο που ρωτας. Το παχος του καπακιου στην περιφερεια ειναι απο 2.45-2.8 χιλιοστα με τις πιο πολλες μετρησεις στο 2.5. Το φιλετο εχει υψος 1.8 χιλιοστα και το καπακι που μενει κατω 0.5-0.6 χιλιοστα (λιγο μου φαινεται).
Και δυο ακομα φωτογραφιες με την επεξεργασια του καπακιου εσωτερικα σχεδον ολοκληρωμενη για κολλημσ (μενει μονο να περαστει μια γομαλακα που κανω σχεδον παντα γισ εμποτισμο.
Εξωτερικα φαινεται η νεα ροζετα. Λειπουν τα αυτακια που θα περαστουν αφου κολληθει η ταστιερα.
Το κλου της βραδιας, το μπουζουκι προοριζεται για τροχορδοποιηση.
-
Μπορεί να κάνω λάθος , αλλά έχω την αίσθηση ότι αυτή η πεναριά με τη θέση , το μέγεθος και το υλικό της ,
θα "υποχρεώσει" την υπόλοιπη ελεύθερη επιφάνεια του καπακιού να ταλαντώνεται πιο ζωηρά ! :) :) :)
-
Μανο καθησα και μετρησα αυτο που ρωτας. Το παχος του καπακιου στην περιφερεια ειναι απο 2.45-2.8 χιλιοστα με τις πιο πολλες μετρησεις στο 2.5. Το φιλετο εχει υψος 1.8 χιλιοστα και το καπακι που μενει κατω 0.5-0.6 χιλιοστα (λιγο μου φαινεται).
ναι προφανώς κα εμένα λίγο μου φαίνεται. Με την ευκαιρία της συζήτησης άνοιξα κι εγώ δυο σκάφη 70-80s - χωρίς παραπέτια και τα δύο - και είδα περίπου τα ίδια : 5 περιμετρικά σειρήτια (φάρδος ~ 0,70*5 τα μ/α/μ/α/μ) + (ασπρο 2 χιλ.). Δεν μέτρησα βάθος, αλλά με το μάτι κάπου εκεί είναι (> 1,50 τα πέντε πρώτα). Εν τω μεταξύ το συνολικό τους φάρδος ξεπερνάει οριακά το πάχος του σκάφους (ντούγα+κολλάντζα) και το καπάκι στην ουσία "αιωρείται", χωρίς στιβαρή κόλληση περιμετρικά.
Τι να πω, ίσως ήταν διαδεδομένη πρακτική. Τα μπουζούκια παίζονταν, αλλά με άλλα, σημαντικότερα προβλήματα (τόξα τα μανίκια + παρμένα από τάκο και τα δύο). Και τα σκάφη είχαν προβλήματα, ξεκολλημένες ντούγες και κυρίως καθισμένα καπάκια - στην πραγματικότητα επίπεδα, χωρίς καμπύλη - αλλά δεν ξέρω αν ήταν εξαρχής έτσι (επίπεδα) ή κάθισαν με τα χρόνια. Επίσης δεν ξέρω αν τα βαθειά σειρήτια επηρέασαν σ' αυτό το "κάθισμα" - πάντα αν υποθέσουμε ότι όντως συνέβη.
Τέλος πάντων, και η δική μου άποψη είναι ότι δεν μπορεί το καπάκι περιμετρικά να στηρίζεται σε μισό χιλιοστό "ψωμί". Από την άλλη, αν το ζητούμενο είναι "να το φτάσεις σε όριο κατάρρευσης - αλλά χωρίς να καταρρέει", ίσως κάτι ήξεραν κι αυτοί. Φτηνοδουλειές και τουριστικά ή όχι, άντεξαν 40-50 χρόνια - έστω με παραμορφώσεις αλλά όχι οτι δεν παίζονταν όπως είπα, άλλοι ήταν οι λόγοι (μανίκια).
Μάλιστα ο ήχος ήταν αποδεκτός, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι βέννες στα καπάκια απέχουν 4-5-6 χιλιοστά ("τι ξύλο είναι αυτό μάστορα ?" - "πόρτα"). Δεν σκέφτηκα να βγάλω φωτογραφίες, αν το θυμηθώ σήμερα θα πάρω κανα δυο.
-
"τι ξύλο είναι αυτό μάστορα ?" - "πόρτα"
:cheesy2:
-
"τι ξύλο είναι αυτό μάστορα ?" - "πόρτα"
:cheesy2:
είναι ο αυθεντικός διάλογος μεταξύ εμού του ιδίου και του Αλεξανδρή, πριν από καμιά 30ετία, όταν του πήγα να δει το ούτι που μου έφεραν οι γονείς μου δώρο (προφανώς τουριστικό) από την Κωνσταντινούπολη
παρεμπιπτόντως (το σκίσαμε το θέμα)
αυτά τα σειρήτια τα μ/α/μ πλαστικά ~ 0,7 χιλ. που θα τα έβρισκε κανείς σήμερα? σε Μαυρομουστάκη (και Σοφιανό παλιότερα) βρίσκω, αλλά 0,5 χιλ., και θάθελα αυτό το παλιό στυλ
-
Ιωσηφ, η πεναρια ειναι απο ασετοπαστα κολλητη πανω στο καπακι και οχι χωνευτη. Το παχος δεν το εχω μετρησει αλλα το υπολογιζω στα 6/10. Γενικα δεν νομιζω οτι ειναι βαρια οποτε δεν πιστευω να κοβει τη δονηση. Το καπακι ειναι οντως λεπτο και ελαφρυ και δοκιμαζωντας το με το διαπασων ζωντανευει καλα. Πιστευω θα δωσει ηχο.
Μανο, απο οτι φαινεται οι πρακτικες της εποχης φαινεται ηταν καθιερωμενες. Το μανικο ειναι χοντροκομμενο. Θα το στενεψω μονο κατα πλατος αφου θα τριχορδοποιηθει αλλα δεν θα πειραξω το παχος του. Δεν το εχω δει με χορδες και με φοβιζει μην γινει τοξο. Παντως δεν ειναι μονοκομματο. Ειναι 2 κομματια φλαμουρι και κοντρα τελικα οξυα. Σιγουρα το εχω ενα αγχος μην παρει το μανικο μα πιο πολυ μην ανοιξει το σκαφος μολις αρματωθει.
Ενας λογος που προτεινα τριχορδοποιηση στον ιδιοκτητη ειναι για να μειωσω τις τασεις απο ενα ηδη πολυ ταλαιπωρημενο οργανο, αναφερομαι σε σκαφος και καπακι. Αφου προτιμουσε και αυτος τριχορδο εκατσε πιστευω καλυτερα. Παντως το μανικο δεν εχω σκοπο να το στενεψω πολυ. Θα το κανω λιγο πιο φαρδυ απο οτι κανω συνηθως τα μπουζουκια.
Τις ασετοπαστες αυτες τις εβρισκα στσυλικα οργανοποιιας (Στεφανιδη, Κωσταντελο). Προτιμω τα φυσικα υλικα οποτε δεν τις εχω ψαξει παρολο που ειχα αγορασει παλια και μου εχουν μεινει στοκ. Γενικα παντως η αισθητικη της τοσης πλαστικουρας και σε φαρδος με τοσα φιλετα δεν μου αρεσει.
-
υπαρχουν πορτες και πορτες ;D
μια κιθαρα σπουδαιοτατη, κατασκευης ροντριγκουεζ, ιδιοκτησιας ρομερο , φτιαγμενη απο πορτα ανδαλουσιανης εκκλησιας
https://www.classicguitar.com/classical-guitars/70s-miguel-rodriguez-church-door/ (https://www.classicguitar.com/classical-guitars/70s-miguel-rodriguez-church-door/)
https://www.flamencoguitarsforsale.net/en/miguel-rodriguez-guitars/guitarra-flamenca-miguel-rodriguez-1976-puerta-de-la-iglesia/ (https://www.flamencoguitarsforsale.net/en/miguel-rodriguez-guitars/guitarra-flamenca-miguel-rodriguez-1976-puerta-de-la-iglesia/)
ειχα τη χαρα στο τελος της συναυλιας του στο ηρωδειο να συνομιλησω με το σολιστ αλλα και να τη πιασω στα χερια μου, ενα απιστευτο οργανο
ειχε κανει περιπου 10-11 οργανα , τα οποια διατηρουν αυτη την ονομασια
-
υπαρχουν πορτες και πορτες ;D
το ξέρω, αλλά ακούγεται ωραίο...
.. έχω τέσσερεις ταμπλάδες από πόρτα >105 χρονών, από νεοκλασσικό από την πυρίκαυστη ζώνη της πυρκαγιάς της Θεσσαλονίκης (1917). Η πόρτα είχε σωθεί και ξαναχρησιμοποιήκε σε άλλο σπίτι, κάποτε κατεδαφίστηκε κι αυτό και κάποιος μερακλής την διέλυσε να κρατήσει τους ταμπλάδες. Τους έχω καταχωνιάσει και τους προσέχω σαν τα μάτια μου. Βγάζουν δυο καπάκια για τρίχορδο.
Όταν κάποτε μάθω να κάνω μπουζούκια, θα βάλω χέρι.
-
Καλλήθηκε το καπάκι και το αασπρο περιμετρικό φιλέτο από ασετόπαστα.
Το μάνικο το φοβόμουνα για να σκευρώσει για αυτό και έκανα μια δοκιμή αντοχής πριν κολλήσω την ταστιέρα μήπως και χρειαστεί να κάνω το ενισχύσω επιπλέον με καμία χωνευτή κόντρα. Κόλλήσα πρόχειρα ένα κοκκαλάκι και περασα χορδές χωρίς ταστιέρα. Μιλάμε για 6 χορδές μιας και προορίζεται για τριχορδοποίηση και κούρδισα κανονικά. Το μπράτσο και χωρίς ταστιέρα αντέδρασε ικανοποιητικά (πήρε μόνο λίγο) και για αυτό αποφάσισα να μην βάλω κάποια επιπλέον κόντρα. Για την τριχορδοποίηση θα περαστεί καινούργια ταστιέρα μιας και η δικιά του ήταν σχισμένη. Το μπράτσο ουσιαστικά θα στενέψει γύρω στα 5 χιλιοστά και το πάχος του θα μείνει σχεδόν αναλοίωτο. Με μια ταστιέρα γύρω στα 7 χιλιοστά θα βγεί στο τέλος ένα χοντρό μπράτσο και αρκετά φαρδύ γιαμ τρίχορδο, κρατώντας τον αρχικό χαρακτήρα του οργάνου. Αν θα θέλαμε να το κάνουμε σωστά θα έπρεπε να αλλαχθεί με πιο ενισχυμένο μάνικο για να βγει και πιο στενό αλλά λεπτό. Το όργανο όμως έχει συναισθηματική αξία και προσπαθώ να επέμβω όσο λιγότερο γίνεται στην αρχική του αισθητική και σχεδιασμό.
Κολλήθηκε λοιπόν η νέα ταστιέρα από έβενο, χαράχθηκε και περάστηκαν και οι τσαμπουκάδες. Απομένει ένα τρίψιμο για το φινίρισμα και πέρασμα τάστων.
Το καράολο ήταν οριακά λεπτό να χωράνε τα κλειδιά. Αισθητικά δεν έχει θέμα αλλά το φλαμούρι που είναι φτιαγμένο δεν είναι και πολύ σόι. Ζορίζοντας το έστρεφε οπότε είπα να το ενισχύσω. Αφού έβγαλα την μαύρη ταλαιπωρημένη λάκα, κόλλησα ένα φύλο κελεμπέκι 2 χιλιοστά.
Όσον αφορά τα διακοσμητικά (πεναριά και αυτάκια), Το ένα αυτάκι ήταν ξεκολλημένο τελειώς και η πεναριά μισοκολλημένη. Κόλλησα την πεναριά με κυανοακρυλική αλλά ξεκόλησε καθώς η ασετόπαστα ήταν πριν κολλημένη μάλλον με βενζινόκλλα και δεν έπιασε. Τα αυτάκια ούτως ή άλλως θα αλλάζανε καθώς με το στένεμα του μπράτσου και την μικρή επιμήκυνση του σκάφους (τριχορδοποίηση γαρ) θα έμενε ένα μικρό κενό ανάμεσα σε αυτά και την ταστιέρα οπότε θα έπρεπε να αντικατασταθούν. Έτσι τα ξεκόλλησα όλα και θα κοπούν εξ αρχής νέα από ασετόπαστα που μου έφερε ο ιδιοκτήτης στις ίδιες περίπου χρωματικές επιλογές.
-
Κοιτα να δεις που η κακη κατασταση του με φοβισε αλλα τελικα προχωραμε καλα. Περαστηκαν ταστα, τριφτηκαν και μορφοποιηθηκε το μπρατσο. Η μεταμορφωση εγινε και απο τετραχορδο προεκυψε ενα αγαπησιαρικο τριχορδακι.
Τωρα μενουν τα τριψιματα και παμε για λουστρα. Μανικο και καραολο θα ξαναγινουν μαυρα για να κρατηθει η αρχικη αισθητικη.
Α, ξεχασα. Πριν τα λουστρα θα μπει και μια γραβατα.
-
Κολληθηκε μια γραβατα απο καπλαμα μακασαρ. Στην συγκεκριμενη περιπτωση το θεωρησα περα απο αισθητικους λογους και στατικα χρησιμο. Ο τακος ειχε σχιστει μαζι με τις ντουγιες και κολληθηκε. Εκτος απο την εσωτερικη ενισχυση(βλεπε καβιλιες), ενας καπλαμας που αγκαλιαζει τα κολλημενα μερη το ενισχυει επιπλεον. Οι κολλες που δουλευουμε ειναι ευαισθητες στην υγρασια, αρα απομονωνοντας την επιφανεια κολλησης περνωντας την γραβατα, δυσκολεουμε τυχον υγρασιες μελλοντικα να περασουν στην κολληση.
Το σκαφος τριφτηκε ολο μεχρι 400 αρι γυαλοχαρτο. Ειδικα το καπακι που ειναι λεπτοξεκινησα με 180αρι για να σβησω τα πολλαπαλα γδαρσιματα. Το αποτελεσμα δεν ηταν και το πιο καλο αλλα αν ηθελα καλυτερα αποτελεσματα θα επρεπε να φαω ξυλο και να το αδυνατισω κι αλλο. Αρα οι ατελειες μενουν ν αυποδεικνυουν πως μιλαμε για ενα παλιο, ταλαιπωρημενο και πολυταξιδεμενο οργανο.
Περαστηκε σηλερ νιτρου. Θα κλεισει με λουστρο μπαλας.
Πριν τελειωσω τα τριψιματα εκοψα νεα πεναριες και αυτακια απο ασετοπαστα κοκκινη περλα. Η αρχικη ηταν ταρταρουγα αλλα στα γρηγορα που ψαχομασταν, βρηκαμε μονον αυτην. Διαφερει απο την αρχικη, αλλα δεν ειναι κακο το σποτελεσμσ παρολο που οι ασετοπαστες δεν ειναι του γουστου μου. Στο ενα αυτακι εκοψα με την σεγα και εβαλα εθετο τα αρχικα του πρωτου ιδιοκτητη (Β.Μ. παππου του νυν ιδιοκτητη), μια δικη μου πρωτοβουλι τιμης ενεκεν του παππου.
Τα ακουμπησα πανω στο τριμενο σκαφος για να εχουμε μια προεπισκοπηση της τελικης εικονας Θα κολληθουν μετα τα λουστρα με βενζικολλα. Με αντιστοιχη κολλα ηταν και αρχικα.
-
:13:
Τα γράμματα Δημήτρη είναι από πάνω κολλημένα; Το υλικό κ αυτών είναι ασετοπαστα;
Αναστήθηκε ο λαζαρους...
-
Μπράβο Δημήτρη !
:13: :13: :13:
Με το καλό ν ακούσουμε τη φωνή του !
-
Ευχαριστω.
Στελιο σσετοπαστα ειναι τα συνθετικα φυλλα που σε διαφορα παχη χρησιμοποιουνται στην οργανοποιια. Σαν αυτα που βαζουν στις ακουστικες κιθαρες για προστασια στο κσπακι απο την πενα. Συνηθως ειναι μαυρα, απομιμηση ταρταρουγας, οστρακου (π.χ. abalon) ή καποιο ειδος περλας σαν αυτο που χρησιμοποιησα.
-
Το εχεις ριξει στις αποκαταστασεις...
Μπραβο Μητσο!
Εγώ ούτε με απειλή δεν νομίζω οτι θα έμπλεκα σε τέτοια μονοπάτια
-
Ευχαριστώ Γιάννη.
Στέλιο. Τα γράμματα έχουν κοπεί με το πριονάκι (σέγα) και το κενό το γέμισα με στόκο. Θα μπορούσε να μπει και φιλέτο καπλαμά όπως κάνουμε μαρκεντερί.
-
Μανικο και καραολο εγιναν μαυρα οπως και στην αρχικη του κατασταση. Αφου τριφτηκαν μεχρι 400αρι γυαλοχαρτο, περαστηκε σηλερ νιτρου. Ξανα τριψιμο με 400αρι, στοκαρισμα καποιων μικροατελειων, και περασμα 3 χερια ακρυλικο μαυρο με σπρεϊ. Παρολο που το σποτελεσμα ηταν αρκετα καλο, περαστηκαν κσι σπο πανω 2 χερια λουστρο μπαλας, οχι με μεγαλη επιξελεια ειναι η αληθεια. Στο καπακι κολληθηκαν οι ασετοπαστες με βενζινοκολλα. Σε καποια κομματια της ασετοπαστας ειχε γδαρσιματα οποτε περαζτηκε με 320-400 γυαλοχαρτο και 2 χερια λουστρο μπαλας μαζι με καραολο και μανικο.
Τωρα περιμενουμε λιγο να τραβηξουν τα λουστρα, περναω κλειδια και χορδοκρατη και παμε για αρματωμα.
Ετοιμαστηκε κι ο καβαλαρης και το κοκκαλο.
Αρχικα ειχε μηδενικο ταστο και ταστο στον καβαλαρη. Και τα δυο αντικατασταθηκαν με κοκκαλο. Ο καβαλαρης ηταν απο μαονι με ενα φιλετο μαλλον κελεμπεκι για να παρει υψος. Τον κρατησα απλα εκανα μια μικρομετατροπη για να μπει το κοκκαλο και τον αλαφρυνα λιγο. Περαστηκε 2 χερια γομαλακα. Επισης φτιαχτηκε σωστα η καμπυλοτητα του στο σημειο της επαφης με το καπακι γιατι οι ακρες δεν παταγαν καλα.
-
Μπράβο Δημήτρη ! Ωραία δουλειά !
Να δεις που η φωνή του θα δικαιώσει τον κόπο σου !
μπυρα
-
:13:
-
καμία σχέση, αναστήθηκε! μπράβο Δημήτρη!
-
Γεια σου Δημήτρη!! ήρωας μπυρα μπυρα μπυρα
-
Μόλις περιεργάστηκα πιο προσεκτικά τις φωτο της αρχικής κατάστασης! :embarrassed2:
Δημήτρη, δεν έχω λόγια. Συμμερίζομαι (και ζηλεύω λιγουλάκι) τη χαρά σου.
Θερμά συγχαρητήρια!
{celebrate007}
-
Ευχαριστω ολους για τα καλα τους λογια.
Το μπουζουκι αυτο αν δεν ειχε συναισθηματικη αξια δεν αξιζε να φτιαχτει. Εγω μπορει να μην πηρα λεφτα, αλλα αν το πηγαινε σε οργανοποιο θα επρεπε να ζητησει πολυ περισσοτερα απο την αντικειμενικη αξια του οργανου.
Η αληθεια ειναι πως ειχε πολυ δουλεια.
Το αρχικο στοιχημα ηταν να μπορεσει να μονταριστει και παλι, για να μπορει να κρατηθει ως κειμηλιο. Το απολυτο ομως ζητουμενο ηταν να γινει λειτουργικο. Το πρωτο το πετυχαμε και πιστευω πως θα πετυχουμε και το δευτερο.
Το οργανο θα παιζει. Δεν θα ειναι το πιο βολικο λογω χοντρου μπρατσου ισως και action, θα το δουμε μολις αρματωσω, αλλα θα θα παιξει. Εννοειται παντα πως θα πρεπει να χειριζεται και να αποθηκευεται με σεβασμο καθως ειναι ιδιαιτερα ταλαιπωρημενο.
Η επισκευη αυτη πηγε πισω διαφορες νεες καταακευες που ειχα κατα νου, αλλα παρα το παιδεμα το ταξιδι της επισκευης, το να ξαναδωσεις ζωη σε κατι που το ειχαν ξεγραμμενο εχει μεγαλη αξια. Ο νυν ιδιοκτητης του (εγγονος) ιδιαιτερα συγκινημενος εδειξε τις φωτογραφιες στην μητερα του (κορη) και ολο αυτο το σημαντικο συναισθημα που δημιουργειται δεν πληρωνεται ρε παιδια. Εδω συγκινηθηκα εγω που δεν εχω σχεση.
-
Αυτό λέγεται νεκρανάσταση και όχι αποκατάσταση.
Δημήτρη πολλά συγχαρητήρια για το αποτέλεσμα και την υπομονή σου να ασχοληθείς μαζί του. {celebrate011} {celebrate011}
-
Να εισαι καλα Μανο.
Ενα πρωτο δειγμα ηχου:
https://youtu.be/vtIPdONZ2qA (https://youtu.be/vtIPdONZ2qA)
Δεν εχει σεταριστει ακομα.
Το πρωτο ταστο τριζει γιατι του εδωσα λιγο κλιση προς τα πισω επιτηδες περιμενοντας να παρει λιγο με τις τασεις. Αν δεν παρει θα του βαλω ενα πιο ψηλο ταστο. Το action ειναι μεγαλο, αλλα θα περιμενω τουλαχιστον μια εβδομαδα να δω πως θα συμπεριφερθει το μανικο πριν τις χαμηλωσω.
-
Χαρά στην υπομονή σου ρε Δημήτρη! Όμως κάθε επισκευή είναι και μια νέα εμπειρία! :13: :13:
-
Μπράβο και πάλι Δημήτρη !
Δέξου μια ανθοδέσμη με λουλούδια υπομονής {celebrate012}
https://www.gnomikologikon.gr/finder.php?gnom=%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE (https://www.gnomikologikon.gr/finder.php?gnom=%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE)
-
Ευχαριστώ Παναγιώτη και Ιωσήφ.
Από τα γνωμικά κρατάω αυτό
Η υπομονή είναι η τέχνη της ελπίδας.
-
Η επισκευή ολοκληρώθηκε και το όργανο περιμένει να το παραλάβει ο ιδοκτήτης του.
Περάστηκε ένα ψηλότερο τάστο αντικαθιστώντας το πρωτο τάστο που έτριζε καθώς δεν γύρισε το όργανο.
Τελευταία εκκρεμότητα ήταν να λεπτύνω το μπράτσο που είναι χοντρό και λογικά με πάιρνει καθώς δεν γύρισε το μπράτσο αλλά το φοβάμαι. Θα το κρατλησει ο ιδιοκτήτης του και θα του πω να το ξαναδούμε μετά το φθινόπωρο.
Το όργανο είναι πλέον λειτουργικό. Το action του είναι ικανοποιητικό, είναι αρκετά μαλακό. Ο ήχος του είναι καλός. Δεν είναι ο πιο πρίμος των προπολεμικών που μου αρέσει αλλά πιο πολύ μοιάζει με τα σύγχρονα μπουζούκια.
Του πέρασα καινούργιες χορδές (Mastro) για να αλλάξω το ταλαιπωρημένο σετ (Laouto extra) από τα πολλά σεταρίσματα (βγήκανε και μπήκανε πολλές φορές) αλλά δυστυχώς οι καινούργιες δεν είναι εντάξει και αφήνουν ένα τρίξιμο στην ΛΑ που ακούγεται και στο ηχητικό. Βαρέθηκα να τις ξαναλλάξω και τις άφησα έτσι να τις αλλάξει ο ιδιοκτήτης με την πρώτη ευκαιρία. Το ενδιαφέρον είναι πως το όργανο με το παίξιμο στρώνει και βελτιώνεται ο ήχος όπως ένα καινούργιο όργανο.
Έφτιαξα για πρώτη φορά και μια πρόχειρη βιντεοπαρουσίαση της επισκευής με ήχο με τις καινούργιες χορδές.
https://www.youtube.com/watch?v=c5QYUE3xg8U (https://www.youtube.com/watch?v=c5QYUE3xg8U)
Το όργανο τώρα πια είναι σίγουρα λειτουργικό, μα καθώς είναι πολύ ταλαιπωρημένο είναι σίγουρα ευαίσθητο. Με προσοχή όμως και σεβασμό εκτιμώ πως θα μπορέσει να παίζει πια πολλά ακόμα χρόνια, και να συνεχίσει το μακρύ του ταξίδι.
Δεν μπορώ πλέον παρά να ευχηθώ καλές πενιές στον ιδιοκτήτη για να μνημονεύει τον παππού του που δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει.
-
Εύγε Δημήτρη, πολύ ωραία και η βίντεο παρουσίαση!
-
Φαντάζομαι τη χαρά σου και σ ΄ ευχαριστώ που τη μοιράζεσαι μαζί μας !
-
Μπράβο ρε Μήτσο για το αποτέλεσμα!
Του έδωσες νέα πνοή!
-
Πολλά συγχαρητήρια Δημήτρη!!! {celebrate011} {celebrate011}
Εξαιρετικό αποτέλεσμα!!!