Η Πύλη των Ελλήνων Οργανοποιών
Κατασκευή => Λουστράρισμα => Μήνυμα ξεκίνησε από: Stergios_lutherie στις Μαρτίου 30, 2023, 09:56:36 μμ
-
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Όχι ότι έχω αποκρυπτογραφήσει την οργανοποιία με πληρότητα στο τεχνικό κομμάτι της κατασκευής και την αλχημεία της παραγωγής του ήχου, το αντίθετο!
Αλλά αν κάποιος με ρωτούσε ποιό κομμάτι της οργανοποιίας με έχει ταλαιπωρήσει περισσότερο θα έλεγα χωρίς δισταγμό: Το φινίρισμα!
Και με όσα πλέον βλέπεις στο δια(ολο)δίκτυο, είναι πολύ δύσκολο να κρατηθείς με χαμηλά τα στάνταρ και ταπεινές τις προσδοκίες…
Είναι λοιπόν εύκολο να «μολυνθείς» από την ποιότητα φινιρίσματος των οργάνων του Ervin Somogyi, του John Monteleone, του Stefan Sobell και άλλων εκατό που ξεχνάω ή δεν ξέρω. Προσοχή, μιλάμε μόνο για το φινίρισμα. Για τις υπόλοιπες ποιότητες της οργανοποιίας …απλώς ας αφήσουμε τον ελέφαντα να κάθεται ήσυχα στο δωμάτιο.
Το φινίρισμα λοιπόν, που -κάντε μου αυτό το χατίρι νάρθετε παρέα- είναι και μια πύλη για να περάσεις στο μικρόκοσμο. Συμβαίνει να μ΄απασχολεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και τις παιδικές μου χειροτεχνίες που στην πράξη ποτέ δε σταμάτησα να σκαρώνω.
Όμως η εισαγωγή στο θέμα βλέπω εκτρέπεται, γι’ αυτό συνέρχομαι και ευθύς θα προσπαθήσω να περιγράψω με συντομία ποιός πιστεύω ότι είναι ο στόχος του φινιρίσματος στην οργανοποιία:
Τίποτα λιγότερο από μια γυαλιστερή, αψεγάδιαστη επιφάνεια, ντυμένη με τα καλά της (σμόκιν-παπιγιόν-λουστρίνια)! Εντάξει, εντάξει. Ακούω τον δικαιολογημένο αντίλογο στο βάθος της γαλαρίας και ένθερμα θα συμφωνήσω να τον συμπεριλάβουμε στη λίστα του αστερίσκου με τις εξαιρέσεις.
Αλλά, αν θέλαμε να συνδέσουμε και λίγο το παρόν με το παρελθόν δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε να δούμε την εργώδη αριστεία της αψεγάδιαστης, γυαλιστερής, όμως ντελικάτης γομαλάκας που τα μαστόρια του παρελθόντος μας αφήσανε παρακαταθήκη. Μμμ, …ντελικάτης.
Μα τα όργανα που φτιάχνω δεν πρόκειται να παίζουνε σε «Γαλλικά σαλόνια», τα φαντάζομαι μπλεγμένα και σε ασωτίες κι αλητείες. Κι εκεί αρχίζει η αναζήτηση κάτι ανθεκτικότερου.
Η οποία αναζήτηση έχει λίγο-πολύ απαντηθεί από τη βιομηχανία και τη βιοτεχνία της οργανοποιίας, με προχωρημένα υλικά (συχνά βλαβερά για την υγεία) και εξειδικευμένο εξοπλισμό (συχνά ακριβό και απαιτητικό σε χώρο και στη χρήση), αλλά, σε επίπεδο «φτωχού και μόνου οργανοποιού» το ερώτημα για ένα καλό φινίρισμα παραμένει ανοιχτό και αυτό ακριβώς προσπαθώ ν’ απαντήσω μ’ αυτή τη φλυαρία.
Θεωρώ επίσης απαραίτητο να διευκρινίσω ότι δεν κατέχω το μυστικό κλειδάριθμο για το τέλειο φινίρισμα! Απλώς προκύπτει να περιγράφω το σημείο όπου έχω (σήμερα) καταλήξει μετά από αγωνίες, δοκιμές, ενθουσιασμούς, πισωγυρίσματα, ελπίδες και περιπέτειες. Κι αν ακούγεται λίγο δραματικό είναι γιατί το έχω βιώσει μ’ αυτό τον τρόπο.
-
Η ΠΡΟΕΡΓΑΣΙΑ
Αρχίζοντας λοιπόν το φινίρισμα με το στάδιο της προεργασίας, αν το ξύλο έχει πολύ ανοιχτούς πόρους, έχω δοκιμάσει (με σχετική επιτυχία) μια πρώτη δόση εφόδου με αραιωμένο ξυλόστοκο νερού. Αφού λοιπόν έχω τρίψει προηγουμένως με Ρ150 ή Ρ180, τον εφαρμόζω με το δάχτυλο κυκλικά (φορώντας ίσως κι ένα γάντι λατέξ) φροντίζοντας το προφανές, δηλαδή το γέμισμα των πόρων, και όσο γίνεται χωρίς να μένουνε εμφανή εξογκώματα στόκου για τρίψιμο (που ωστόσο γίνεται εύκολα με τέτοιους στόκους). Αναμειγνύω συχνά στόκους διαφόρων χρωμάτων ή προσθέτω χρώμα σε σκόνη ώστε η απόχρωση να είναι κοντά στο μέσο όρο της απόχρωσης του ξύλου αλλά →προς το σκούρο. Αυτή η διαδικασία "σηκώνει" τα νερά του ξύλου αλλά δε μας ανησυχεί γιατί εξομαλύνονται με το πρώτο γυαλοχάρτισμα (ας πούμε με Ρ180 ή Ρ220).
Στη συνέχεια εφαρμόζω πλούσια διαδοχικά στρώματα με το αστάρι που χρησιμοποιώ. Προσωπικά έχω καταλήξει για την ώρα σε ένα αστάρι οινοπνεύματος (wood hardener/sanding sealer), αρκετά συγγενικό με τη γομαλάκα, το οποίο στεγνώνει γρήγορα, δεν έχει επικίνδυνες μυρωδιές και τρίβεται εύκολα και «καθαρά».
Η διαδικασία του ασταρώματος έχει ως εξής:
1ο χέρι,
αναμονή 5~10λεπτά,
2ο χέρι,
Αναμονή ~μισή ωρίτσα ανάλογα με τις συνθήκες
3ο χέρι
Αναμονή μια-δυο ώρες ανάλογα με τις συνθήκες
Τρίψιμο με Ρ220
Όλα τα παραπάνω γίνονται και με οποιοδήποτε σφραγιστικό πόρων (sealer). Απλώς αυτό που βρήκα και χρησιμοποιώ στεγνώνει γρήγορα όπως είπαμε, δεν μυρίζει παρά οινοπνευματάκι -κάτι που ενδεχομένως και να συμβάλλει θετικά στο κέφι της εργασίας 😊- και το κυριότερο, τρίβεται καθαρά παράγοντας ξεκάθαρη σκόνη -και όχι αυτή τη λασπώδη/κολλώδη σκόνη που βουλώνει και αχρηστεύει τα γυαλόχαρτα.
***ΠΡΟΣΟΧΗ*** ΟΛΑ ΑΥΤΆ ΤΑ ΤΡΙΨΙΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝΕ ΛΕΠΤΕΣ ΣΚΟΝΕΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΛΗΣ ΜΑΣΚΑΣ!
Τα ανεπιθύμητα γυαλιστερά στίγματα/κοιλώματα που αντιστοιχούν σε πόρους που δεν έχουν γεμίσει ακόμα, δεν εξαφανίζονται ποτέ με τον πρώτο κύκλο ασταρώματος. Μπορεί να χρειαστούν 3, 4 ή και περισσότεροι κύκλοι όπως ο παραπάνω, ώστε το νορμάλ τρίψιμο (όπως περιγράφεται παρακάτω) να μην αφήνει πλέον γυαλιστερά στίγματα.
Έχοντας κάνει όλα τα προβλεπόμενα λάθη :-[, έχω μάθει ότι για να εξαλείψω αυτά τα κοιλώματα, δεν πρέπει να επιμένω πολύ σε τοπικά τριψίματα, αλλά να τρίβω την επιφάνεια με κάποια ομοιογένεια, συνήθως κυκλικά και με τη βοήθεια ενός μαλακού τάκου. *
Όταν λοιπόν πάψω να βλέπω τα άτιμα τα αστεράκια που γυαλίζουν, τρίβω μια τελευταία φορά με ψιλότερο νούμερο, Ρ320 ή Ρ400. Και επειδή ο διάολος έχει πολλά ποδάρια, ελέγχω (με πρόσθετα γυαλιά πρεσβυωπίας 4ων βαθμών) όλη την επιφάνεια μήπως αυτά τα τελευταία τριψίματα ανοίξανε τίποτα καινούργιους πόρους (μου έχει συμβεί κι αυτό!)
Η περιγραφή της προεργασίας κλείνει εδώ με επίλογο το δίδαγμα που μου έχει κοστίσει περισσότερο στην όλη διαδικασία του φινιρίσματος:
Το ακριβό δίδαγμα λοιπόν (που ακόμα εξακολουθώ να ψιλο-παραβαίνω στα κρυφά αλλά πάντοτε το μετανιώνω) είναι ότι στην προεργασία ποτέ δεν πρέπει ν’ αφήνω κοιλώματα που γυαλίζουν, δηλαδή πόρους που δεν έχουνε γεμίσει με την προσδοκία ότι, ε, δεν μπορεί, κάτι θα γεμίσουν και τα βερνίκια.
Η παρόρμηση αργότερα να εξαφανίσω όλα τα γυαλιστερά στίγματα έχει καταλήξει επανειλημμένα στο παρελθόν να τρυπήσω το βερνίκι, ή ακόμα χειρότερα, να τρυπήσω τοπικά και την προεργασία! Δηλαδή …μπακ του σκουερ ουαν.
Ζαμέ!
-
* ΟΙ ΤΑΚΟΙ
Σαν τέτοιους τάκους χρησιμοποιώ κομμάτια από χοντρή ή και λεπτή σόλα παπουτσιών που προμηθεύομαι από είδη τσαγκαρικής ή ένα κομμάτι από ποντικοδρόμιο (mouse pad), ή ένα κομμάτι από αφρώδες υλικό συσκευασίας κλπ… Σε κάποια blogs προτείνεται σαν τάκος και μια ΜΕΓΑΛΗ γομολάστιχα μολυβιού!
Η ιδέα της ποικιλίας των τάκων με διαφορετικές ευκαμψίες και σκληρότητες εξυπηρετεί την εκάστοτε ανάγκη ανάλογα με τη φάση της δουλειάς.
Στους τάκους έχω κολλήσει Velcro, την επιφάνεια hook (από το hook & loop, δηλαδή χριτς-χρατς) διότι τα περισσότερα από τα γυαλόχαρτα που χρησιμοποιώ είναι τέτοια. Συνήθως της αυτοκινητοβιομηχανίας. Αυτά δεν είναι φθηνά αλλά τα κοινά χάρτινα γυαλόχαρτα εμένα τουλάχιστον πλέον δεν με βολεύουν και τόσο γιατί χαλάνε γρήγορα, γρατσουνάνε και δεν είναι όσο θα ήθελα εύκαμπτα. Η οργανοποιία είναι αιματηρό σπορ :D.
Παρατηρήστε ότι πολλοί τάκοι έχουν λαβές, θα επανέλθουμε πιο κάτω…
-
Κάποιες φορές κολλάω το γυαλόχαρτο με κόλλα χειροτεχνίας κατευθείαν στους μαλακούς τάκους από αφρώδη/ελαστικά υλικά συσκευασίας. Ο αριστερός τάκος της φωτογραφίας παρακάτω για παράδειγμα έχει κολλημένο ένα Ρ220.
-
ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΙΨΙΜΑΤΑ
Είπα προηγουμένως ότι η προεργασία ξεκινάει με το κλείσιμο των πόρων.
Έκανα λάθος! Η προεργασία ξεκινάει νωρίτερα, με το σωστό τρίψιμο του οργάνου.
Σωστό τρίψιμο σημαίνει ότι έχουμε μεν πετύχει μια επιφάνεια ομοιόμορφα «γρατσουνισμένη» αλλά επίσης ότι διατηρεί το επιθυμητό σχήμα αλλά και τις ομαλές μεταβάσεις όπου υπάρχουν καμπυλότητες.
Έχει τύχει να επιμείνω στο τρίψιμο ενός συγκεκριμένου σημείου για να εξαλείψω μια τοπική ατέλεια, και μόνο όταν ήταν πιά πολύ αργά, με το όργανο σχεδόν τελειωμένο, να διαπιστώσω στο γυάλισμα πια ότι αυτό το επίμονο τρίψιμο είχε δημιουργήσει μια λακκούβα, αμυδρή μεν αλλά ορατή! Η οποία δεν θα φαινόταν βέβαια αν το φινίρισμα του οργάνου ήταν ματ.
Για το τελικό τρίψιμο λοιπόν, πριν αρχίσουν τα φινιρίσματα, καλό είναι -χωρίς να είναι απαραίτητο- ένα τρίψιμο με μικρό παλμικό/περιστροφικό τριβείο (ας πούμε με Ρ180) για λίγη ώρα, με τη δέουσα προσοχή και φροντίζοντας να διατηρώ σταθερό το χρόνο τριψίματος ανά μονάδα επιφάνειας όπως και καλή κατανομή της δύναμης (η καλύτερα της έλλειψης δύναμης) που εφαρμόζω ώστε να αποφύγω τις εκπλήξεις αργότερα.
Ακόμα μια λεπτομέρεια για τα τριψίματα: Προσωπικά προτιμώ να τρίβω με κυκλικές κινήσεις, (εναλλάσσοντας τακτικά και «δίκαια» την κυκλική φορά) και όχι κατά την κατεύθυνση των νερών. Έτσι το τρίψιμο βρίσκω ότι γίνεται με ομοιογένεια. Όταν πιά τελειώνω το «χέρι» τριψίματος, τότε μόνο τρίβω σχετικά ελαφρά κατά την κατεύθυνση των νερών, απλώς για να «χτενίσω» τα γρατσουνίσματα του παρόντος γυαλόχαρτου.
Ακόμα, (τελειωμό δεν έχουν αυτές οι λεπτομέρειες) έχω μάθει πιά (με το γνωστό τρόπο, δηλαδή κάνοντας λάθη) ότι η δύναμη που εφαρμόζω στο γυαλόχαρτο (πρέπει να) είναι αντιστρόφως ανάλογη της κοκκομετρίας. Όταν τρίβω με τα ψιλά γυαλόχαρτα για παράδειγμα, η πίεση που εφαρμόζω μετριέται με το βάρος των δαχτύλων.
Επίσης, πολύ σημαντικό αυτό, προσπαθώ να θυμάμαι συνεχώς ότι το αποτέλεσμα στο τρίψιμο βγαίνει από τη διαδρομή που διανύει το γυαλόχαρτο (να γράφει χιλιόμετρα!) και όχι από τη δύναμη που του εφαρμόζω. Όταν τρίβω με μεγάλη δύναμη αυτό που κάνω είναι να χαλάω το γυαλόχαρτο και να υποβαθμίζω την ποιότητα της επιφάνειας. Για να δώσω μια εικόνα της διαβάθμισης της δύναμης στο γυαλόχαρτο (μια εικόνα είπαμε, μη μπλέξουμε με κυριολεξίες και μετρήσεις), θα έλεγα ότι το Ρ220 το τρίβω με το βάρος του χεριού μου το Ρ600 με το βάρος του βραχίονα του χεριού, το Ρ1200 με το βάρος της παλάμης και από Ρ2000 και πάνω με το βάρος των δαχτύλων. Γι αυτό το λόγο έχω προσθέσει τα «χερούλια» στους τάκους που είδαμε πιο πάνω, ακριβώς για να μη μου ξεγλιστράνε μέσα απ’ τα χέρια επειδή η προς τα κάτω δύναμη, αυτή που τρίβει δηλαδή, είναι μικρή.
-
Στα μηχανικά μέσα συγκαταλέγεται και η χακαρισμένη ηλεκτρική οδοντόβουρτσα στη φωτο παρακάτω – φρόντισα να βρω μια που να έχει και λειτουργία με έντονη δόνηση 😊
Τη χρησιμοποιώ όταν το τρίψιμο είναι τοπικό ή πολύ ντελικάτο ή όταν υπάρχει έμπνευση…
…..................................
Συνεχίζεται...
-
Καλημέρα! Αναμένεται σούπερ πραγματεία! Στέργιε αναμένουμε με ενδιαφέρον και ευχαριστούμε για τον κόπο και το περιεχόμενο!
Με την ευκαιρία θα ήθελα να παρακαλέσω τους αδμίνορες να βρουν ένα τρόπο ώστε κάποια θέματα (σαν το συγκεκριμένο) να μένουν καρφιτσωμένα πάντα στην αρχή της κάθε ενότητας ώστε να είναι εύκολη η ανεύρεσή τους.
-
ΣΥΝΤΟΜΕΥΣΗ – Η ΜΑΝΙΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΕΡΝΙΚΙΑ
Νιώθω σα να αποκαλύπτω το δολοφόνο σε αστυνομικό μυθιστόρημα πριν να τελειώσει η ιστορία, αλλά κατανοώ την αδημονία, άλλωστε κι εγώ έτσι θα σκεφτόμουνα: Πες μας πώς γίνεται!
Το πώς προέκυψε όμως αυτή η μέθοδος, βρίσκω ότι έχει επίσης ενδιαφέρον, ίσως κι ακόμα μεγαλύτερο, διότι οι δυσκολίες είναι που κάθε φορά γεννάνε το καινούργιο. Είναι πιθανό λοιπόν να ακολουθήσουνε αυτές οι λεπτομέρειες στη συνέχεια.
Θεωρώ υποχρέωση να αναφέρω ότι πριν να βερνικώσω το όργανο, ταλαιπώρησα προηγουμένως τρία δείγματα για να ξεφορτώσω πάνω τους όλες τις αστοχίες της καινούργιας μεθόδου αλλά και για να μαντέψω τα όρια του πάχους του βερνικιού που έπρεπε ν’ αντέξει μεν τα τριψίματα χωρίς να τρυπήσει, παραμένοντας ωστόσο σε ένα ικανοποιητικά χαμηλό μίνιμουμ.
Όλοι λένε ότι ένα παχύ στρώμα βερνικιού δεν ευνοεί τον ήχο. Η δική μου εμπειρία από όργανα μαζικής παραγωγής (αλλά και οι συζητήσεις στα φόρα) λένε ότι το σύνηθες πάχος του βερνικιού τους κυμαίνεται στα 3 με 4 δέκατα του χιλιοστού. Στη δική μας περίπτωση, από την εμπειρία με τα δείγματα αλλά και από παλιότερες μετρήσεις που έκανα (πάλι σε δείγματα αλλά με βερνίκι οργανικού διαλύτη) εκτιμώ/μαντεύω ότι το τελικό πάχος του βερνικιού που απομένει στην περίπτωσή μας μετά τα τριψίματα είναι ελάχιστο και θα πρέπει να κυμαίνεται στο 1 δέκατο.
-
Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΒΕΡΝΙΚΙΟΥ
Δοκίμασα να απλώσω το βερνίκι με σχετικά καλό πινέλο ζωγραφικής 2 ιντσών. Δεν πήγε άσχημα, αλλά μετά από αρκετές δοκιμές κατέληξα στο τέλος να το απλώνω με πανάκι γιατί αισθάνθηκα ότι έχω περισσότερο έλεγχο (control freak 😊).
Το πανάκι για το βερνίκι είναι μια λωρίδα από παλιά πετσέτα (όμως πλυμένη και καθαρή) που έχει συρραφτεί με κοινό συρραπτικό ώστε να έχει σχήμα δαχτυλιδιού σε μέγεθος που ταιριάζει να φορεθεί στα δυο μεσαία δάχτυλα. Ακούγεται κάπως «προχωρημένο», αλλά στην πράξη χρειάστηκε να μπορεί να κρατιέται με ασφάλεια το πανάκι στο χέρι διότι το βερνίκι στεγνώνει αρκετά γρήγορα, και μπορεί δουλεύοντάς το να «φρενάρει» ή και να κολλήσει στη επιφάνεια με αποτέλεσμα να ξεγλιστρήσει απ’ το χέρι προκαλώντας μια τοπική καταστροφή. Επί πλέον, μου επέτρεψε να δουλεύω το υλικό απαλά, σχεδόν χαϊδεύοντάς το, και στρώνοντάς το για 1~2 λεπτά μέχρι να «κάνει πέτσα» και να μη κολλάει πλέον.
Με ένα φόρτωμα στο πανάκι καλύπτω εμβαδόν ενός τετάρτου της πλάτης της κιθάρας.
Θεωρώ πιθανό η μέθοδος να μη βολεύει σε όλους, όπως και δεν αποκλείω το να επιστρέψω στο πινέλο κάποια στιγμή. Πάντως η κιθάρα #05 έγινε μ’ αυτό τον τρόπο.
-
ΠΟΣΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΨΙΜΑΤΑ ΣΤΟ ΒΕΡΝΙΚΙ;
Θυμίζω ότι το βερνίκι είναι υδατοδιαλυτό και στεγνώνει γρήγορα.
Ξεκινάω λοιπόν με τρία χέρια που εφαρμόζω κάθε 20-30 λεπτά.
Όταν το σετάκι των τριών χεριών στεγνώσει αρκετά, δηλαδή μετά από ~2 ώρες, τρίβω κάπως χοντρικά με Ρ320, κυρίως για να φύγουν τα εξογκώματα, χωρίς όμως να επιμείνω να θολώσει ολόκληρη η επιφάνεια.
Το καλό μ’ αυτό το βερνίκι είναι ότι κι αυτό όπως και το αστάρι του οινοπνεύματος τρίβεται εύκολα παράγοντας ξεκάθαρη σκόνη κι όχι την ανεπιθύμητη κολλώδη σκόνη που συσσωματώνεται και βουλώνει τα γυαλόχαρτα αχρηστεύοντάς τα. (ΘΥΜΙΖΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΛΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΓΙΑ ΣΚΟΝΗ)
Αυτή τη σκόνη τη σκουπίζω κάθε τόσο με ένα μικρό (δηλαδή διαχειρίσιμο) κομμάτι από πανάκι καθαρισμού απ’ αυτά με τις μικροΐνες, που όταν λερωθεί το αφήνω να καθαριστεί κρατώντας το σταθερά μέσα στην είσοδο από το στόμιο της ηλεκτρικής σκούπας. (Έχω χάσει κανα-δυο κομμάτια που μου ξέφυγαν μέσα στη σκούπα αλλά έμαθα πια 😊).
Συνεχίζω με άλλα 3 χέρια όπως στην αρχή και τρίβω και πάλι χοντρικά με Ρ320.
Τελειώνω με άλλα 2 χέρια και τρίβω πλέον κανονικά με όλη τη σειρά από Ρ400 μέχρι Ρ8000. (Εγώ χρησιμοποιώ Ρ400, Ρ600, Ρ800, Ρ1200, Ρ2000, Ρ3000 Ρ6000, Ρ8000).
Αν το τρίψιμο γίνει με φρόνηση και αυτοσυγκέντρωση 😊 (και αν δεν βάλουν το χέρι τους τίποτα δυνάμεις του κακού εξαφανίζοντας κάπου το βερνίκι κι εμφανίζοντας στη θέση του μια εφιαλτική φαλάκρα από επιφάνεια προεργασίας), τότε μας έχει μένει ένα λεπτό στρώμα από πολύ γυαλιστερό βερνίκι, δηλαδή αυτό που ονειρευτήκαμε!
Όταν πλέον συναρμολογηθεί το όργανο, τρίβω με το χέρι και με φίνα σμυριδαλοιφή -απ’ αυτές των αυτοκινήτων- και πριν να μπεί το όργανο στη θήκη το περνάω και με ένα χέρι «κεριού» για αυτοκίνητα (προτιμώ αυτά που περιέχουνε ρητίνη carnauba).
Αν θάθελα να κινηθώ σε πιο ασφαλείς περιοχές, μπορώ να εφαρμόσω άλλη μια τριάδα χέρια παχαίνοντας όμως λιγάκι το φίλμ του βερνικιού.
Αν πάλι όλο αυτό το παζάρι με τα εξεζητημένα τριψίματα με αγχώνει, τότε θα μπορούσα να τρίψω απλώς με Ρ400 + Ρ600 και μετά να τρίψω (απαλά όμως!) με ατσαλόμαλλο πολύ φίνο (με διαβάθμιση 0000), όχι με πρόθεση να αφαιρέσω υλικό αλλά κυρίως για να ομογενοποιήσω το λουκ της επιφάνειας που θα είναι πλέον ματ προς το σατινέ.
Κι εδώ τελειώνει η περιγραφή του φινιρίσματος που ευγενικά μου ζητήθηκε από τον Παναγιώτη (ΚαΠα) και το Λάμπρο:
http://www.luthier.gr/index.php?topic=4164.msg84982#msg84982 (http://www.luthier.gr/index.php?topic=4164.msg84982#msg84982)
-
Θερμότατες ευχαριστίες τόσο για το περιεχόμενο του θέματος , όσο και για το ύφος της γραφής !
Εξαιρετική παρακαταθήκη ! Υποκλίνομαι με σεβασμό ! {celebrate012}
-
Ωραιος.....................................πολυ ωραιος
-
{celebrate013}
ευχαριστουμε στεργιο
μπηκε στικι
-
Συγχαρητήρια Στέργιο και για τον χρόνο σου και για τον κόπο σου και για τις γνώσεις σου, σε ευχαριστούμε!!! μπυρα
-
Ευχαριστούμε Στέργιο.
Λιμάνι κοντά σου έχεις;
Κάτι σκέφτομαι για το τέλος της κατασκευής.... ;D
-
για να μεινει το παρον θρεντ καθαρο, καποιες απο τις απαντησεις, μεταφερθηκαν στο μηνιατικο θρεντ.
Ερωτησεις-αποριες-διαλογος απο ολα τα μελη, σχετικα με το θεμα.
ευχαριστω.
-
Στέλιο, συμφωνώ κι εγώ να κρατηθεί το θέμα εστιασμένο στο φινίρισμα. Είναι πάντα ευπρόσδεκτες οι πλάκες αλλά ας διευκολύνουμε όποιον θα επισκέπτεται το θρεντ στο μέλλον.
Και όπως λέει και ο τίτλος, αναμένεται μεν "κουβέντα", ωστόσο εστιασμένη, ώστε κάποιος να βρίσκει τις σχετικές πληροφορίες χωρίς να χρειάζεται να ξεσκαρτάρει το "θόρυβο".
Ακονίστε λοιπόν τις γραφίδες σας και όπως προτείνει και ο Στέλιος ας προσθέσουνε κι άλλοι τη δική τους εμπειρία. Ένα φόρουμ είναι από τη φύση του συλλογικό.
{celebrate012}
-
Να κάνω μια ερώτηση, αντί για αυτό το ασταρι (Σίλερ) μπορεί να εφαρμοστεί ίσως κάποιο άλλο? Υπάρχει Σίλερ συμβατό με ακρυλικό βερνίκι ? (ακρυλικό Σίλερ δηλ)
-
Η δική μου εμπειρία με τα αστάρια (sanding sealer) είναι πως χρησιμοποιείς ό,τι θέλεις :13:
Έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς sanding sealer γομαλάκας (με διαλύτη οινοπνευμα), ακρυλικό (με διαλύτη νερό), νιτροσελουλόζης (με διαλυτικό νίτρου), και τώρα τελευταία αυτό που χρησιμοποίησα στην κιθάρα #05 που είναι sanding sealer από φυσικές ρητίνες (με διαλύτη οινόπνευμα).
Για το βερνίκωμα χρησιμοποίησα κατά καιρούς: TruOil, finishing oil (Liberon), Rustins danish oil, ναυτικά βερνίκια με διαλύτη white spirit, και Clou 500 με διαλύτη νίτρου.
Σε όσους συνδιασμούς κι αν έκανα δεν παρατήρησα ποτέ κάποιο πρόβλημα πρόσφυσης του βερνικιού στο αστάρι προεργασίας. Αρκεί η επιφάνεια προεργασίας να ήταν εντελώς στεγνωμένη και ομοιογενώς τριμμένη με λεπτό λειαντικό (δηλαδή θολή) και όσο γίνεται καθαρή από λεπτή σκόνη.
Αλλά επιβαρυντικό ρόλο παίζει πιστεύω και το λίπος που προέρχεται από τα δάχτυλα και προκαλεί σχετικά αόρατες αλλά ύπουλες δαχτυλιές. Φρόντιζα λοιπόν πάντα να έχω φρεσκοπλυμένα χέρια όταν έπιανα το όργανο που ήταν τριμμένο και καθαρό, έτοιμο για βερνίκωμα, κι αν δεν ήμουνα και τόσο σίγουρος για την καθαρότητα της επιφάνειας, καθάριζα και μια τελευταία φορα με ζιπέλαιο (νάφθα) ή με καθαρή βενζίνη.
-
Στέργιε τι εννοείς ως ζιπέλαιο (νάφθα); Αυτό που βάζουμε στους αναπτήρες ή κάτι άλλο;
Μετά το τελικό τρίψιμο εγώ καθαρίζω το όργανο με white spirit.
-
Στέργιε τι εννοείς ως ζιπέλαιο (νάφθα); Αυτό που βάζουμε στους αναπτήρες ή κάτι άλλο;
Μετά το τελικό τρίψιμο εγώ καθαρίζω το όργανο με white spirit.
Ακριβώς, εννοώ το καύσιμο των αναπτήρων.
Και το white spirit πρέπει να κάνει (αφού άλλωστε το δοκίμασες) αλλά θα αργεί περισσότερο να στεγνώσει και, δεν ξέρω, κάπως το φοβάμαι ως πιο δραστικό. Ιδεοληψίες που έχουμε αυτοί οι οργανοποιοί! :D
-
το οινόπνευμα που βάζουμε στο μείγμα της γομαλακας δεν κάνει?
-
το οινόπνευμα που βάζουμε στο μείγμα της γομαλακας δεν κάνει?
Γρηγόρη, το οινόπνευμα θα το απέφευγα, ειδικά αν ήταν να καθαρίσω την επιφάνεια ασταριού που το έχει σαν διαλυτικο.
Για τα καθαρίσματα στην οργανοποιία, η δική μου εμπειρία λέει ζιπέλαιο.
-
Φίλε Στέργιε , σ' ευχαριστούμε για τόν κόπο σου , αλλά πιο πολύ για την διάθεσή σου να μάς.....ξεστραβώσης.....
Αυτή η προεργασία πού γράφεις , πώς την ζητάς ; Έχει όνομα μάρκα ; Και το βερνίκι στό μαύρο μπουκάλι που δείχνεις , υπάρχει στην Ελλάδα ;
-
Λάμπρο, το υλικό προεργασίας που χρησιμοποιώ το πήρα από έμπορο στο Βέλγιο. Πιθανόν να στέλνουν και στην Ελλάδα αλλά δεν ξέρω με τι όρους.
Εδώ σε συσκευασία κιλού: https://www.willyvanhoutte.com/fr/produits-de-traitement-du-bois/pretraitement/stabilisateur-et-bouche-pores-1000-ml-dm7038/?sp=iOxshoFgT6KRelz0oZ1SJSGNozSW399ovH01kXYeAamJvzCf8tFQUQ_3D_3D (https://www.willyvanhoutte.com/fr/produits-de-traitement-du-bois/pretraitement/stabilisateur-et-bouche-pores-1000-ml-dm7038/?sp=iOxshoFgT6KRelz0oZ1SJSGNozSW399ovH01kXYeAamJvzCf8tFQUQ_3D_3D)
Το σαιτ του κατασκευαστή είναι αυτό: https://www.drechselnundmehr.de/ (https://www.drechselnundmehr.de/) .
Να και το προϊόν (σε συσκευασία μισού κιλού) https://www.drechselnundmehr.de/d-m-holz-festiger-500-ml/ (https://www.drechselnundmehr.de/d-m-holz-festiger-500-ml/)
αλλά αυτοί στέλνουν μόνο σε Γερμανία και Αυστρία.
Δε γνωρίζω αν εισάγεται στην Ελλάδα.
Ακολουθούν φωτο από τις ετικέτες μπρος-πίσω
-
Το βερνίκι της Minwax δεν το έχω βρεί στην Ελλάδα. Καλό προϊόν αλλά δεν θα το χαρακτήριζα και τέλειο. Στεγνώνει γρήγορα και τρίβεται πολύ βολικά αλλά δεν δουλεύεται και τόσο εύκολα όπως περιγράφεται παραπάνω και επιπλέον είναι ακριβό. Έχει και βεβαρημένο ενεργειακό αποτύπωμα γιατί έρχεται από την κείθε μεριά του Ατλαντικού. Προσωπικά είμαι σε αναζήτηση εναλλακτικής λύσης.
Ιδανικά θα έψαχνα υδατοδιαλυτό γυαλιστερό βερνίκι ναυτιλίας που να στεγνώνει γρήγορα και να τρίβεται εύκολα (georgalasg; εσύ που ασχολείσαι με τέτοια επιτυχία και με τα ναυπηγικά, έχεις να προτείνεις τίποτα;)
-
για ναυτιλιακές βαφές στον κ. Σακκαλη παρακαλώ!εμείς είμαστε ευχαριστημένοι με τα προϊόντα του!
-
Ε ότι πει ο Δημήτρης...
Μια φορά έχω χρησιμοποιήσει στην πρώτη βάρκα αλλά δε μπορώ να συγκρίνω με άλλα.καλο μου φάνηκε
Epifanes λεγότανε. Αλλά ήταν Πολυουρεθάνης δύο συστατικων. Όχι υδατοδιαλυτό. Σταγόνα και ευρω
-
::)
https://dagiopoulos.gr/collections/marine-varnishes/products/itan-yate-uv-09
-
για ναυτιλιακές βαφές στον κ. Σακκαλη παρακαλώ!εμείς είμαστε ευχαριστημένοι με τα προϊόντα του!
για ναυτιλιακές βαφές στον κ. Σακκαλη παρακαλώ!εμείς είμαστε ευχαριστημένοι με τα προϊόντα του!
Τα βερνίκια για ναυτιλία προορίζονται είτε για πλοία (πιο χαμηλής ποιότητας και χωρίς ενδιαφέρον για εμάς) είτε για κότερα/θαλαμηγούς. Στην δεύτερη κατηγορία τα βερνίκια αυτά είναι γενικά σκληρά και δεν προορίζονται για τρίψιμο. Δεν υπάρχει τόσο απαιτητική προετοιμασία όσο προσπαθεί ο Στέργιος. Είναι άλλης λογικής.
Τα ναυτιλιακά είναι εμποτισμού (ενός συστατικού), βερνίκια επιχρίσματος ενός συστατικού (κυρίως αλκυδικά), επιχρίσματος 2 συστατικών (ακρυλικά 2Κ-πολυουρεθάνης κ.α.).
Τα εμποτισμού είναι κυριώς για deck (π.χ. κουβέρτα από teak) και δεν είναι τόσο γυαλιστερά. Βασική προϋπόθεση για τα ναυτιλιακά είναι η υψηλή αντοχή σε έκθεση σε ήλιο, νερό και αλάτι, χαρακτηριστικά που δεν χρειάζονται για τα μουσικά όργανα.
Έχω βάψει μία ηλεκτρική κιθάρα, μία resonator και έναν μπαγλαμά με βερνίκι αλκυδικό ναυτιλιακό. Το αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε. Δεν θα χρησιμοποιύσα πάντως τέτοια βερνίκια για καπάκι ακουστικού οργάνου παρά μόνο για ηλεκτρικά όργανα.
Πρόσφατα στην μετατροπή της ακουστικής από κελεμπέκι που παρουσίασα, (http://www.luthier.gr/index.php?topic=3980.45 (http://www.luthier.gr/index.php?topic=3980.45) ) χρησιμοποίησα ένα εποξικό βερνίκι σαν υπόστρωμα στον πολύ μαλακό κέδρο. Το συγκεκριμένο είναι βερνίκι πρόσφυσης για τσιμέντο ή μέταλλο αλλά με μεγαλύτερη αραίωση λειτουργεί και για το ξύλο μια χαρά. Ομολογώ ότι για την δουλειά που το ήθελα λειτούργησε καλά. Στην ουσία το χρησιμοποίησα σαν σήλερ (αντί για σήλερ νίτρου για να πετύχω μεγαλύτερη σκληρότητα και μηχανική αντοχή) και για φινίρισμα εφάρμοσα λούστρο μπάλας.
Μιας και το αναφέραμε τα υδατοδιάλυτα δεν έχουν ακόμα καθιερωθεί στην ναυτιλία καθώς έχουν πάρει εξαίρεση από τον κανονισμό για τα VOC (Οργανικές Πτητικές Ενώσεις -αναφέρεται στους οργανικούς διαλύτες). Στην αυτοκινητοβιομηχανία τα υδατοδιάλυτα έχουν εδώ και καιρό μπει στο παιχνίδι μα με μικρότερο μέρος αγοράς προς το παρόν. Πάντως και στην αυτοκινητοβιομηχανία τα βερνίκια πια είναι όλα δυο συστατικών και προφανώς όχι εμποτισμού. Θα το πω και για αυτά, εξαιρετικά για ηλεκτρικά όργανα, δεν θα τα πρότεινα για ακουστικά όργανα παρά μόνο για το σκάφος και όχι το καπάκι. Βέβαια έχω δει και ακουστικά όργανα προοριζόμενα για βαρύ έργο (μαγαζί-πάλκο) με τέτοια βερνίκια που γαζώνανε αλλά η κουβέντα πάει αλλού. Εμείς εδώ ψειρίζουμε την μαϊμού για να πετύχουμε το άγιο δισκοπότηρο του τέλειου ήχου οπότε ας κρατήσουμε κάποια σταθερά για τα καπάκια, λέω εγώ.
Η Epifanes που ανέφερε ο Γιώργος είναι μια καλή μάρκα, παλιά, παραδοσιακή στον χώρο του κότερου μικρού βεληνεκούς.
Και να συμπληρώσω ότι πάντα μιλάμε για ρίξιμο με πιστόλι αν θες να πετύχεις το πιο καλό αποτέλεσμα.
-
Εγω πάντως όση δουλειά έριξα με την γομαλακα 1 μήνα, την πέταξα και δεν ξαναγυρίζω. Τρίψιμο ξανά το σώμα και θα περαστεί σατινε νιτρου .
Δεν μου κάθεται καθόλου καλά ως φινίρισμα οργάνου η γομαλακα . Υπερευαισθητο φινίρισμα. Πολύ δουλειά για να μην παρέχεις προστασία στο οργανο.
Και υποκειμενικά δεν μου αρέσει να γυαλίζει το οργανο. Έμοιαζε σαν λουστρο σε κιθαρα των 50€...
Έφυγε εύκολα σε 15 λεπτά.
(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230415/bfaf570ac451ff8677340762bd06e8af.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230415/f8ae6fe0fdadc1dfc107b767c5201396.jpg)
-
Επειδή έχω μάλλον χρόνο για χάσιμο έχει μια εβδομάδα που κάνω πειράματα με το νιτρο .
Λοιπόν. Vernilac 3060 satin .
Άνετα το κάνεις και ματ . Και τελικά με την κατάλληλη αλοιφή το κάνεις και glossy .
Δοκίμασα δύο αλοιφές.
Η καλύτερη και με πιο γρήγορο αποτέλεσμα η 3M 09639 finesse it.
Δοκίμασα και το ultimate compound της meguiars . Αν και δίνει αποτέλεσμα το κάνει πιο δύσκολα γιατί είναι πιο ήπια. Μετά θα θέλει και κάποια αλοιφή γυαλίσματος κάτι που η 3Μ δεν φαίνεται να θέλει.
Τρίψιμο της επιφάνειας μέχρι 1500 και μετά εφαρμογή με πανί και με το χέρι . Η meguiars ήθελε δραπανο με σφουγγάρι για να γυαλίσει...
Δεν γυρίζω πίσω σε γομαλακα πάντως.
Οι δυο πρώτες φώτο όπως ειναι σατινε από το πιστόλι.
Οι επόμενες τρεις με 3Μ μετα το τρίψιμο
Οι επόμενες τρεις με meguiars μετά από περασμα ένα χέρι νιτρο και τρίψιμο πάλι.(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/761b4606eabb8f1c10fac5c6404fe4cc.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/b2ef41f711e62d3aece54d5c421bdcba.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/47a79e0988f27f6b8550b93eaa7d0d30.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/3a86333095ea885378f9a5c16c8e9dd0.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/31abaf4ff5d43a2a38a8c0afbcc928eb.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/1f66493daca0ffd8637b16c66d22ad50.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/a14432be43ad94d7a008224fe4ade4e0.jpg)(https://uploads.tapatalk-cdn.com/20230511/6a32c4a960b01ad872aff3d9ef09fea4.jpg)
-
Φοβερή δουλειά Δημήτρη!
Αχ αυτό το πιστόλι... ομολογώ ζηλεύω λιγάκι
Σκέφτομαι την ευκολία/αποτελεσματικότητα και αναρωτιέμαι αν θα κέρδιζες σε χρόνο (και ίσως σε ακόμη περισσότερη;! ποιότητα) με ενα χέρι ψιλότερο τρίψιμο μετά το Ρ1500 και πριν τις αλοιφές, κάτι σαν Ρ3000
Στην Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) βρήκα αυτά τα Norton Εύκαμπτα Φύλλα Λείανσης Q775 https://gpcolors.gr/product/norton-eukampta-filla-leiansis-q775-170x130mm/ Σε βίντεο έχω δει να τα δουλεύουνε στεγνα -που το θεωρώ προτέρημα.
Δεν τα έχω δοκιμάσει, αλλά αν εμπνευστεις... :D κράτα μας ενήμερους
-
Στέργιο και το 1500 στεγνό το δουλεύω. Είναι κάτι καταπληκτικά γυαλοχαρτα της 3Μ που από την πλευρά που τρίβεις μοιάζουν με δέρμα και από πίσω ειναι πανί.
Σαν υφή αυτό που αφήνουν είναι καλύτερο από άλλης μάρκας απλά στα ίδια νούμερα . Τα δικά μου έχουν χαλάσει καθώς τα έχω χρόνια τα ίδια. Τα πλένεις και τα χρησιμοποιείς ξανά. Δηλαδη το 1500 μου τριβει σαν να είναι μεγαλύτερο νούμερο πλέον από την φθορά. Τσιγουνευομαι να πάω μέχρι την 3Μ να πάρω αλλα.
https://www.google.com/search?q=3M+hookit&tbm=isch&ved=2ahUKEwin0r_lie7-AhVN86QKHXieCM0Q2-cCegQIABAC&oq=3M+hookit&gs_lcp=ChJtb2JpbGUtZ3dzLXdpei1pbWcQAzIFCAAQgAQyBQgAEIAEMgUIABCABDIFCAAQgAQyBQgAEIAEOgQIIxAnOgUIABCiBDoHCAAQigUQQ1DJCVjTKWDgLGgAcAB4AIABngOIAackkgEJMC43LjcuNC4xmAEAoAEBwAEB&sclient=mobile-gws-wiz-img&ei=P0xdZOe2Ds3mkwX4vKLoDA&bih=765&biw=384&client=ms-android-samsung-gn-rev1&prmd=sivn#imgrc=mVSL8qiv0vRp_M
Όσο για το πιστόλι.... Δυστυχώς έχεις το προβλημα της μυρωδιας και θέλει δικό του χώρο με εξαερισμό. Εγω τα κάνω όλα στο εργαστήριο-σοφιτα-σπιτι. Είναι το μόνο που με προβληματίζει καθώς η ευκολία του ειναι απίστευτη . Που να το δούλευα και με καλό αεροσυμπιεστη. Ένα μικρό 25lt Κινέζο έχω που κάνει φασαρία.
Ο μόνος λόγος που θα έκανα πάλι γομαλακα είναι η ησυχία και η μυρωδιά. Αλλα σκέψου ότι αυτό που βλέπεις με το νιτρο το πέτυχα με 5 χέρια σε μια εβδομάδα ενώ για γομαλακα θα ήθελα μήνα με πολλές συνεδρίες.
Αυτό γυάλισμα απο σατινε σε glossy είναι 1 ώρας δουλειά.
-
παρα πολυ ομορφη-ωραιο αποτελεσμα!
αντε κ με χορδες σιγα-σιγα!
το αλλο προβλημα με το πιστολι ειναι και η παχνη που παει παντου οταν δεν εχεις ειδικο χωρο.
αυτο που δεν καταλαβα ειναι οτι αφου δε την ηθελες γυαλιστερη, επελεξες το σατινε, αλλα μετα την ετριψες-μπαφαρες παρα πολυ, ωστε να γυαλοκοπαει, και δε περασες νιτρο γυαλιστερο.
οντως το 25αρι ειναι μικρουλι , κανονικα στο δικο μας χομπι θελει 50αρι (ουτε ομως κ παραπανω-ειναι το ιδανικο μεγεθος)
-
Στέλιο όντως δεν την ήθελα γυαλιστερή. Και με την γομαλακα το αποτέλεσμα είναι γυαλιστερό παντού. Τελικά συνειδητοποίησα ότι το καπάκι το θέλω σατινε/ματ και να μην γυαλίζει καθόλου ενώ το σώμα είμαι ακόμη σε δίλημμα . Για αυτό έγραψα ότι πειραματιζομαι . Δηλαδη αυτό που έβαλα στις δύο πρώτες φώτο είναι για εμένα πιο όμορφο και φυσικό. Αλλα υπάρχουν και "περιεργοι" που θέλουν το όργανο για ξύρισμα... Και είδα με τις δοκιμές ότι το νίτρο πετυχαίνει αυτό το αποτέλεσμα μέσα σε λίγες ώρες από σατινε σε glossy . Γιατί δεν πήγα σε glossy κατευθείαν; Γιατι αυτό το γυαλιστερό του νιτρου γίνεται σατινε μέσα σε λίγα λεπτά με τα γυαλοχαρτα της 3Μ ενώ γυαλίζει ξανά σε δευτερόλεπτα με τις αλοιφές. Επισης σε συζητηση που ειχα με μια οργανοποιο που δουλευει μονο νιτρο πλεον το glossy ειναι πιο σκληρο ενώ το ματ και σατινε συμπεριφερονται σαν γομαλακα από άποψη ελαστικοτητας . Και είναι κάτι που θα το επιβεβαιώσω καθώς η συγκεκριμένη κιθαρα έχει βαφτεί όλη και με γομαλακα και με νιτρο και ηχογραφηθεί και θα τα συγκρίνω στο audacity.
Χώρια ο χρόνος βαφής γομαλακα vs πιστόλι...
Με την γομαλακα που ειναι πιο ευαίσθητη ένιωθα και ανασφάλεια καθώς από την τριβή και την θερμοκρασία συμπεριφερεται διαφορετικά από το νιτρο . Άσε που η γομαλακα μου χάλασε τα γυαλοχαρτα. Κάνει μια "γλιτσα" από το τρίψιμο ενώ το νιτρο γίνεται μια απλή άσπρη σκόνη που δεν κολλάει στο γυαλοχαρτο .
Για τον χώρο έχεις δίκιο. Σκέφτομαι να κλείσω ένα μέρος με κουρτίνες μπάνιου μέχρι να βρω αποκλειστικό χώρο βαφής.